بررسي تأثير مديريت مسير شغلي بر ارتقاءپذيري كاركنان با نقش ميانجي ادراك قابليت استخدام داخلي

امروزه پويايي سيستم‌ها و تغييرات سريع محيط پيرامون سازمان موجب شده است كه مديريت مسير شغلي صحيح داراي جايگاه ويژه‌اي در طراحي شغل و ارتقاء شغلي كاركنان باشد. مديريت مسير شغلي شامل برنامه‌ريزي مدون و ساختار يافته اي است كه منجر به موفقيت كاركنان در پيشرفت شغلي مي‌شود. ارتقاءپذيري بعنوان يكي از متغيرهاي مرتبط با مسير شغلي شامل توانايي فرد در أخذ جايگاه‌هاي بالاتر در سازمان است و قابليت استخدام داخلي، بعنوان عامل موثر بر ارتقاءپذيري كاركنان فعلي سازمان، بر مديريت مسير شغلي اثرگذار است. اين پژوهش از لحاظ هدف، كاربردي و از نظر ماهيت، توصيفي- پيمايشي است. جامعه آماري اين پژوهش شامل كليه كاركنان يك مركز آموزش نظامي به تعداد 461 نفر بود، كه بر اساس فرمول كوكران، حجم نمونه 210 نفر بدست آمد. داده‌هاي پژوهش با استفاده از پرسشنامه‌هاي مديريت مسير شغلي فردي نو (1996)، مديريت مسير شغلي سازماني دي‌واس و همكاران (2011)، ارتقاءپذيري كاروسو (2018) و قابليت استخدام داخلي روتول و آرنولد (2007) جمع‌آوري گرديد. روايي پرسشنامه با استفاده از روايي محتوا و سازه، و پايايي از طريق ضريب آلفاي كرونباخ، شاخص پايايي همگرا، واگرا و تركيبي بررسي و تأييد گرديد. مدل پژوهش نيز به وسيله نرم‌افزار Smart-PLS مورد تجزيه تحليل قرار گرفت. يافته‌هاي اين پژوهش نشان داد مديريت مسير شغلي تأثير مثبت و معناداري بر ارتقاءپذيري دارد. همچنين قابليت استخدام داخلي موجب تقويت اثر مديريت مسير شغلي بر ارتقاءپذيري مي‌گردد.