بسط نظريه اتوپايسيس در تأثير ابعاد محتوايي ساختار شركت‌ها بر توسعه‌ پارادايم گزارشگري يكپارچگي

هدف: امروزه گزارشگري فقط براي اطلاع‌رساني نيست، بلكه با گسترش مفاهيمِ مديريتي و كسب وكار، نگاه شركت‌ها به سوي تمام ذينفعان معطوف شده و تغييرات عمده‌اي در روش‌هاي كسب وكار، شيوه توليد سرمايه و حيطه تعامل با ذينفعان است كه براي رفع اين نياز، روي آوردن به گزارشگري يكپارچه به عنوان مبنايي مبتني بر توسعه ارزش‌هاي تعامل با ذينفعان مي‌تواند بسيار مهم و اثربخش باشد. اما فقدان يك هماهنگي و توازن بين ساختار با سيستم‌هايي همچون سيستم گزارشگري مالي، سبب مي‌گردد كاركردهاي شيوه گزارشگري يكپارچه از ظرفيت‌هاي ايجادِ ارزش فراگير برخوردار نباشد. لذا، اين پژوهش با بسط نظريه اتوپايسيس به دنبال بررسي تأثير ابعاد محتوايي ساختار شركت‌ها بر توسعه پارادايم يكپارچگي گزارشگري مالي است. روش: پژوهشِ حاضر از رويكرد نتيجه، جزء پژوهش‌هاي كاربردي محسوب و از نظر هدف در دسته پژوهش توصيفي/ همبستگي قرار مي‌گيرد، زيرا اقدام به مطالعه داده‌هاي مربوط به يك مقطعِ زماني يعني 1399-1398 براساس روش تحليل داده‌هاي مقطعي، مبتني بر تحليل مسير و چارچوب مدلِ‌سازي ساختاري حداقل مربعات جزئي (PLS) مي‌نمايد. داده‌ مربوط به متغيرِ يكپارچگي گزارشگري از طريق چك‌ليست امتيازي افشاي اطلاعات شركت‌ها براساس گزارش‌هاي صورت‌هاي مالي استخراج گرديد و و داده‌ي مربوط ابعاد محتوايي از طريق توزيع پرسشنامه بينِ مديران عاملِ شركت‌هاي مورد بررسي، گردآوري شد. يافته‌ها: نتايج نشان داد، ابعاد محتوايي بر توسعه‌ پارادايم يكپارچگي گزارشگري تأثير مثبت و معناداري دارد. نتيجه‌گيري: در واقع اين نتيجه نشان داد، برمبناي بسط نظريه اتوپايسيس كه بيان‌كننده‌ سطح همراستايي ساختار با سيستم است، ابعاد محتوايي به عنوان مبناي ساختاري يك شركت مي‌تواند سببِ افزايش اثرمثبت در پارادايم يكپارچگي گزارشگري شود.