اثركودهاي زيستي و محلول پاشي نانوسيليكون بر فرآيند انتقال مجدد ماده خشك و عملكرد دانه گندم در شرايط قطع آبياري

به منظور بررسي اثر كودهاي زيستي و نانوسيليكون بر فرآيند انتقال مجدد ماده خشك و عملكرد دانه گندم در شرايط قطع آبياري، آزمايشي به صورت فاكتوريل در قالب طرح پايه بلوك هاي كامل تصادفي با سه تكرار در مزرعه پژوهشي دانشكده كشاورزي و منابع طبيعي دانشگاه محقق اردبيلي در سال زراعي 98-1397 اجرا شد. عوامل آزمايشي شامل سطوح آبياري (آبياري كامل به‌عنوان سطح شاهد، قطع آبياري در 50% مرحله سنبله‌دهي به عنوان محدوديت ملايم و قطع آبياري در 50% مرحله چكمه اي شدن به‌عنوان محدوديت شديد آبي بر اساس كد 55 و 43 مقياس BBCH)، محلول پاشي نانوسيليكون (محلول پاشي با آب به عنوان شاهد، 30 و 60 ميلي گرم در ليتر نانوسيليكون) و كودهاي زيستي در چهار سطح (عدم كاربرد به عنوان شاهد، كاربرد قارچ مايكوريزا (Glomus mosseae)، كاربرد توأم فلاوباكتريوم و سودوموناس، كاربرد توأم مايكوريزا با باكتري ها) بودند. نتايج نشان داد كه كاربرد توأم مايكوريزا با باكتري ها در شرايط آبياري كامل سهم انتقال ماده خشك (27.33%) و سهم ذخاير ساقه (17.77%) در عملكرد دانه را كاهش، ولي ميزان فتوسنتز جاري (305.10 گرم در مترمربع) و سهم فتوسنتز جاري در عملكرد دانه (72.66%) را افزايش داد. همچنين بيشترين عملكرد دانه (4593 كيلوگرم در هكتار) و شاخص برداشت (38.4%) از كاربرد توأم كودهاي زيستي و 30 ميلي گرم در ليتر نانوسيليكون در شرايط آبياري كامل به دست آمد. حداكثر شاخص سطح برگ، زيست‌توده كل و اجزاي عملكرد با كاربرد توأم كودهاي زيستي و 60 ميلي گرم در ليتر نانوسيليكون در شرايط آبياري كامل به دست آمد. بر اساس نتايج اين بررسي، به نظر مي‌رسد محلول پاشي 30 ميلي گرم در ليتر نانوسيليكون، كاربرد توأم قارچ مايكوريزا و باكتري هاي محرك رشد مي تواند به عنوان يك فاكتور مديريتي مناسب براي افزايش عملكرد دانه گندم در شرايط محدوديت آبي باشد.