اهميت جايگاه رويكرد تطبيقي در تاريخ ادب عامه فارسي (با تكيه بر نقد درس متون نظم و نثر عربي سرفصل گرايش ادبيات عامه مقطع كارشناسي ارشد رشته زبان و ادبيات فارسي)

گرايش ادبيات عامه در ايران، سال 1392 در مقطع كارشناسي ارشد رشتۀ زبان و ادبيات فارسي تأسيس شد. در سرفصل اين گرايش، دو واحد به «متون نظم و نثر عربي» اختصاص داده شده است. منابع اين درس با منابع درس نظم و نثر عربي در ساير گرايش‌هاي كارشناسي ارشد رشتۀ زبان و ادبيات فارسي مشترك است و به ادبيات نخبه‌گرا و رسمي عربي تكيه دارد. اين در حالي است كه فرهنگ و ادبيات عامۀ ايرانيان كه از فرهنگ عربي_اسلامي نيز تأثير پذيرفته، در قرون نخست اسلامي تا حد زيادي در منابع عربي بازتاب يافته  و دلايل بسياري مبني بر اهميت اين منابع در باب فرهنگ و ادب عامۀ ايراني وجود دارد. به بيان بهتر رويكرد تطبيقي كليد حل ابهام‌ها و خلل‌هاي تاريخي موجود در زمينۀ پژوهش‌هاي مربوط به ادب عامۀ ايراني است. بر اين اساس لازم است در درس «متون نظم و نثر عربي» در گرايش ادبيات عامه اهداف، رؤوس مطالب و منابع  با توجه به اهميت رويكرد تطبيقي در قرون نخست اسلامي متناسب سازي شود. در اين جستار ابتدا دلايل اهميت رويكرد تطبيقي در تاريخ ادب عامۀ ايراني با روش توصيفي_تحليلي بررسي شده و سپس اهميت اين درس در سرفصل گرايش ادب عامه نيز تبيين شده‌است. سرانجام با تكيه بر ظرفيت فراوان رويكرد تطبيقي از نظر مؤلفه‌هاي ادب عامه، سرفصل متناسب با نياز علمي دانشجويان اين گرايش براي درس متون نظم و نثر عربي طراحي مي‌شود.