الويت بندي عوامل تاثيرگذار در ارتقاي رقابت پذيري اقتصاد منطقه اي(مورد مطالعه: شهرستان رودبار)

رقابت پذيري منطقه اي براي اولين بار پس از رشد پارادايم جهاني شدن توسط مايكل پورتر مطرح شد. رقابت پذيري با تاكيد بر فاكتورهاي اقتصادي، اجتماعي، نهادي و منابع طبيعي سعي در تقويت بعد اقتصادي دارد. در واقع اين رويكرد،  موجب افزايش بهره وري و افزايش نرخ اشتغال در منطقه خواهد شد و از اين طريق سرمايه هاي بيشتري به منطقه تزريق خواهد شد. همزمان با افزايش سرمايه و بالا رفتن درآمد عمومي، كيفيت زندگي نيز بهبود خواهد يافت. در اين مسير سرمايه ي انساني افزايش يافته و كارآفريني و نوآوري منطقه تقويت خواهد شد و در نهايت، تداوم اين چرخه موجب پويايي و پايداري توسعه در منطقه مي گردد. با اينكه، شهرستان رودبار از مزيتي نسبي توليد عمده زيتونبرخوردار است، به نظر مي رسد عوامل پيشران اقتصادي در اين منطقه ضعيف بوده و شهرستان از سطح رقابت پذيري بالايي برخوردار نيست. از اين رو تحقيق حاضر تلاشي است كه با مطالعه چهارچوب سيستم منطقه اي، علاوه بر شناسايي عوامل تاثيرگذار در رقابت پذيري، با برآورد ميزان اثرگذاري آن ها، سمت و سوي راهبردهاي توسعه ي منطقه ي رودبار را مشخص مي كند. در اين راستا پس از شناسايي شاخص هاي رقابت پذيري از مطالعات پيشين، به تدوين و تكميل 384 پرسشنامه كه با روش كوكران نمونه برداري شده بود، مطالعه ي ميداني خود را آغاز نمود. سپس با استفاده از آزمون آماري كالموگروف- اسميرنوف به بررسي توزيع داده ها پرداخته است. پس از مشخص شدن چولگي در توزيع داده ها با استفاده از آزمون KMO همبستگي جزيي بين شاخص ها بررسي شد. سپس با كمك نرم افزار PLS بار عاملي هر شاخص محاسبه شده است. در اين مسير، ابعاد پنچ گانه ي رقابت پذيري، به ترتيب الويت اثرگذاري در مدل نهايي: بعد نهادي با بار عاملي 0/694، بعد اجتماعي با بار عاملي 0/691، منابع اوليه با بارعاملي 0/550، اقتصاد با بارعاملي 0/510و در نهايت زيرساخت با بار عاملي 0/365 به دست آمده است.