نقش واسطه‌اي تاب‌آوري در رابطه بين خودكارآمدي و رشد پس‌از‌آسيب در ميان پرستاران در همه‌گيري كوويد-19

پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش واسطه‌اي تاب‌آوري در رابطۀ بين خودكارآمدي و رشد پس از آسيب در ميان پرستاران در همه‌گيري كوويد-19 انجام شد. روش پژوهش توصيفي و از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماري پژوهش پرستاران شهرهاي ورامين و قرچك در تابستان سال 1401 بود. از اين جامعه تعداد  350 نفر با استفاده از روش نمونه‌گيري دردسترس انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از سياهۀ  رشد پس از آسيب تدسچي و كالهون، پرسشنامۀ خودكارآمدي عمومي شرر و همكاران و مقياس تاب‌آوري كانر-ديويدسون گردآوري و با استفاده از همبستگي پيرسون و مدل سازي معادلات ساختاري  تجزيه و تحليل شد. نتايج نشان داد  اثر مستقيم خودكارآمدي و اثر مستقيم تاب‌آوري بر رشد پس از آسيب مثبت و معنادار بود. همچنين، نتايج نشان داد كه نقش واسطه اي تاب آوري در رابطۀ خودكارآمدي و رشد پس از آسيب  معنا دار بود. بر اساس يافته ها، مي توان نتيجه گرفت كه خودكارآمدي و تاب آ وري از عوامل مهم اثرگذار بر رشد پس از آسيب در بين پرستاران است. لذا، پيشنهاد مي شود كه متخصصين از طريق آموزش و مداخلات مشاوره اي با افزايش خودكارآمدي و تاب‌آوري به پرستاران كمك كنند كه آسيب هاي روان شناختي ناشي از دوران كرونا را مديريت كنند.