تأثير محلول‌پاشي سيليكات ‌پتاسيم بر رشد‌و‌نمو هميشه‌بهار در شرايط تنش كم‌آبي

صنعت اقتصادي گياهان زينتي به دليل تغييرات اقليمي در معرض محدوديت‌هاي زيست محيطي زيادي مانند خشكي است، از اين رو كاربرد موادي جهت تخفيف اين تنش‌ها امري ضروري به‌شمار مي‌آيد. در آزمايشي گلداني، اثر سيليكات پتاسيم بر پاسخ‌هاي فيزيولوژيكي و بيوشيميايي گل هميشه بهار تحت تنش كمبود آب مورد بررسي قرار گرفت. تيمار كم‌آبي در چهار سطح شامل 90، 80، 70 و 60 درصد ظرفيت زراعي و سيليكات پتاسيم در سه غلظت (صفر، 1 و 3 ميلي مولار) بود. نتايج نشان داد كه كم‌آبي 60 درصد ظرفيت زراعي به طور قابل توجهي باعث كاهش محتواي آب نسبي برگ (10/6 درصد) و صفات رويشي گياه (ارتفاع، سطح برگ، وزن خشك) در مقايسه با 90 درصد ظرفيت زراعي در شرايط بدون محلول‌پاشي شد. افزايش نشت يوني، به‌عنوان شاخص آسيب اكسيداتيو در گياهان تحت تنش كم‌آبي مشاهده شد. در پاسخ به اكسيداتيو ناشي از تنش كم‌آبي، ميزان كلروفيل، كربوهيدارت و غلظت پرولين نسبت به شاهد افزايش يافت. محلول‌پاشي سيليكات ‌پتاسيم به ميزان 3 ميلي‌مولار سبب افزايش ميزان كلروفيل a (92 درصد)، كلروفيل b (74 درصد) و كلروفيل كل (73 درصد) در شرايط تنش 60 درصد ظرفيت زراعي نسبت به شاهد شد. تعداد و قطر گل در تيمار 3 ميلي‌مولار نسبت به گياهان بدون محلول‌پاشي به‌ترتيب، 39 و 16 درصد افزايش يافت. با توجه به نتايج، محلول‌پاشي سيليكات ‌پتاسيم در غلظت 3 ميلي‌مولار، اثرات منفي تنش كم‌آبي بر صفات رشدي گياه هميشه بهار نظير سطح برگ و وزن خشك گياه را كاهش داد و سبب افزايش ميزان اسانس در گياه گرديد. بدين ترتيب استفاده از 3 ميلي‌مولار سيليكات پتاسيم قبل از انتقال گياهان به شرايط محيطي مي‌تواند از آسيب‌هاي ناشي از كم‌آبي جلوگيري نمايد.