تحليل مكاني روند بارش‌هاي سنگين فصلي و سالانه كشور با استفاده از رگرسيون چندك

دليل اصلي وجود عدم قطعيت در تعيين كمبود منابع آبي در آينده، تغيير اقليم است. به‌دليل گرم شدن كره زمين نگراني هايي در مورد افزايش يا كاهش بارندگي وجود دارد و اين مسأله برنامه ريزي و مديريت منابع آب را پيچيده مي كند. از اين رو بررسي روند بارش از اهميت بسزايي برخوردار است. روند خطي گزارش شده در ارزيابي هاي اقليمي ايران و جهان، منعكس‌كننده تغيير در ميانگين بارش سالانه است. روند ميانگين، نمي تواند تغييرات ساير چندك هاي توزيع، از جمله دم هاي توزيع (ميزان بارش بسيار زياد و كم) را منعكس كند. در اين مطالعه از روش رگرسيون چندك (QR) براي تعيين روند بارش هاي سنگين (بارش هاي بيشتر از صدك 98ام توزيع بارش) فصلي و سالانه ۴4 ايستگاه سينوپتيك كشور براي دو دوره ي نرمال استاندارد اقليمي اخير 2010-1981 و2020 -1991 استفاده شد. براي اين منظور، بعد از كنترل كيفيت و همگن سازي داده ها، صدك هاي 98ام بارش هاي فصلي و سالانه براي هر دو دوره محاسبه شدند و مورد مقايسه قرار گرفتند. سپس روند اين چندك ها با استفاده از روش رگرسيون چندك برآورد شده و مورد آزمون قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه در مقايسه دو دوره نرمال استاندارد اقليمي، بارش هاي سنگين بهاري در دامنه هاي جنوبي البرز، بارش هاي سنگين تابستاني در سواحل درياي خزر، بارش هاي سنگين پاييزي در شمال غرب و شمال شرق كشور و بارش هاي سنگين زمستاني در دامنه هاي زاگرس به طور عمده تغيير رفتار داده اند. همينطور، بارش هاي سنگين بهاري در دامنه هاي جنوبي البرز رو به كاهش است، در صورتي كه بارش هاي سنگين تابستاني در سواحل درياي خزر و بارش هاي سنگين پاييزي در شمال غرب و شمال شرق كشور رو به افزايش است.