سياست‌‌هاي روسيۀ تزاري در حوزۀ زنان و خانواده در آسياي مركزي

آسياي ‌مركزي در قرن19 زير سيطرۀ روسيۀ  تزاري درآمد. در نيم قرن غلبۀ روسيه‌ پيشاشوروي بر اين سرزمين، سياست روسي ‌سازي به منظور سازگاري متصرفات جديد با امپراتوري، در حوزه ‌هاي گوناگون سياسي، فرهنگي و اجتماعي اجرا شد. آنچه در جنبه‌ هاي گوناگون تغيير، به عنوان يك ابهام مطرح مي شود، نبود تغيير معنادار زندگي زنان و مناسبات نهاد خانواده در اين دوران است. پرسش نويسندگان اين است كه: چرا با وجود تغييرهاي گسترده در اين دوره، زندگي زنان و مناسبات نهاد خانواده ثبات نسبي داشت؟ فرضيۀ پژوهش اين است كه امپراتوري تزاري به‌عنوان يك قدرت شرقي، ديرهنگام زير ‌تأثير جريان نوگرايي غربي قرار گرفت و به‌دليل تداوم مؤلفه‌هاي فرهنگي جهان سنّت، در جامعۀ خود نيز در حوزۀ زنان متفاوت از اروپا رفتار كرده است. براي يافتن پاسخ، ضمن يافتن شاخص‌ هاي شكل‌ گرفتن يا شكل‌ نگرفتن تغيير از نظريۀ «تغيير اجتماعي گي روشه»، روش پژوهش كيفي انتخاب شد؛ با استفاد از اين روش، با بهره ‌گيري از رويكرد تحليل تاريخي و با شيوۀ گردآوري داده ها از اسناد تاريخي، پاسخ مسأله را در مؤلّفه ‌هاي فرهنگي و تمدّني روسيه جست وجو كرديم. آنچه در نتيجۀ اين پژوهش به پاسخ آغازين و فرضيه افزوده شد اين است كه غلبه‌ گفتمان سنّتي نسبت به زنان و واگرايي دو جريان غربگرا و اسلاوگرا موجب ناهماهنگي شده بود. بنابراين برخلاف ديگر زمينه‌ها در اين بخش تغييرهاي پايدار و گسترده‌ رخ نداد.