تحليل مفهوم خودپايشي با رويكرد واكر و اوانت

زمينه و هدف: خودپايشي مفهومي پيچيده و ذهني است و تعاريف مختلفي از آن ارائه شده است. عدم فهم صحيح و بكارگيري آن توسط كادر درمان، منجر به افزايش بار مراجعات، تحميل هزينه و كاهش كيفيت زندگي افراد مي شود. اين مفهوم به كرات توسط پژوهشگران استفاده شده ولي ابعاد آن بطور كامل شناسايي نشده است. اين مطالعه با هدف واضح سازي مفهوم خودپايشي انجام گرفت. روش ها: آناليز مفهوم خودپايشي، براساس مدل واكر و آوانت (2005) در هشت گام با جستجوي پايگاههاي اطلاعاتي PubMed، Web of Science، Scopus، CINAHL، Irandoc، Magiran و SID و با استفاده از كليدواژه هاي پايش، خودپايشي، خودكنترلي و خودتنظيمي و همچنين معادل انگليسي آنها تا سال 1402 (2023) بدون محدوديت زماني انجام شد. نتايج: خودپايشي مفهومي چندبعدي است. سواد سلامت، انگيزه و هدفمندي از مهم ترين اجزاي آن مي باشند. اين نوع مراقبت و پيگيري در سطوح مختلف فردي، بين فردي، خانواده و جامعه مي تواند بروز يابد. نتيجه گيري: مطالعه حاضر ابعاد مختلف مفهوم خودپايشي را مشخص نمود. مطالعات آتي مي توانند از نتايج اين مطالعه در ايجاد ابزار و هم چنين طراحي مداخلات موثر و چند بعدي استفاده نمايند تا اثرات آن را در سطح گسترده مشهود شود.