اثربخشي روايت درماني بر سرزندگي ذهني و كاركردهاي اجرايي در بين نوجوانان دختر شهر اصفهان

مقدمه و هدف: نوجواني دوره اي است كه به دليل تحولات بلوغ، ارزش ها و بحران هويت احتمال بروز مشكلات رواني و رفتاري در افراد بيشتر مي شود. هدف از پژوهش حاضر تعيين اثربخشي روايت درماني بر سرزندگي ذهني و كاركردهاي اجرايي در بين نوجوانان دختر 13 تا 18 ساله شهر اصفهان بود. روش كار: روش پژوهش از نوع نيمه تجربي با طرح پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل با مرحله پيگيري 2 ماهه بود. جامعه آماري شامل كليه دختران نوجوان 13 تا 18 ساله شهر اصفهان در سال 1401 بودند. از اين ميان با روش نمونه گيري در دسترس از بين دختران نوجوان مراجعه كننده به مراكز بهزيستي منطقه 2 و 3 شهر اصفهان تعداد 40 نفر انتخاب شدند و به صورت تصادفي ساده در دو گروه آزمايش (20نفر) و كنترل (20 نفر) جايگزين شدند. ابزارهاي پژوهش عبارتند از پرسشنامه هاي سرزندگي ذهني Riyan Ferdrik  و عصب- روانشناسي كوليچ بودند. گروه آزمايش در معرض 8 جلسه 90 دقيقه اي مداخله روايت درماني مبتني بر پروتكل  Jerald-dimank قرار گرفتند، در حالي كه گروه كنترل در ليست انتظار قرار داشتند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-23 و در دو حالت توصيفي و استنباطي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند (0/001 p). يافته ها: ميانگين و انحراف معيار نمرات سرزندگي ذهني در مرحله پس آزمون در گروه آزمايش3/92±25/95و در گروه كنترل 2/91±19/55و ميانگين و انحراف معيار نمرات كاركردهاي اجرايي در مرحله پس آزمون در گروه آزمايش 3/21±17/30و در گروه كنترل 4/60±29/40بود كه يافته ها نشان داد كه ميانگين نمرات سرزندگي ذهني نسبت به گروه كنترل به صورت معناداري افزايش يافته بود و نمرات كاركردهاي اجرايي در زير مقياس هاي آن نسبت به گروه كنترل كاهش يافته بود (0/001 p). نتيجه‌گيري: بر اساس يافته هاي پژوهش مي توان نتيجه گرفت كه روايت درماني بر افزايش سرزندگي ذهني و بهبود كاركردهاي اجرايي دختران نوجوان شهر اصفهان تاثير معناداري دارد. بنابراين لازم است آموزش روايت درماني به عنوان يكي از راهكارهاي بهبود عوامل روانشناختي نسل دختران نوجوان ما در مراكز و متوليان آموزشي كشور ما به كار گرفته شود.