تأثير رژيم غذايي با محدوديت مصرف سديم در مقايسه با رژيم حاوي سديم نرمال در بيماران مبتلا به نارسايي قلبي: مرور سيستماتيك و متاآناليز كارآزمايي‌هاي باليني

مقدمه و هدف: نارسايي قلبي يكي از بيماري‌هاي شايع و مهم در سطح جهان است كه با عوارض جدي مانند بروز مرگ و مير و بستري ‌شدن همراه است. يكي از تدابير متداول در مديريت اين بيماري، محدوديت مصرف سديم در رژيم غذايي بيماران است. اين مرور سيستماتيك به بررسي تأثير محدوديت مصرف سديم بر ميزان مرگ و مير و بستري ‌شدن ناشي از نارسايي قلب مي پردازد. روش كار: با استفاده از يك جستجوي سيستماتيك، پايگاه‌هاي داده بين المللي پابمد، ايمبيس و كاكرين بدون محدويت زماني براي مقالات مرتبط مورد بررسي قرار گرفتند. كيفيت مقالات با استفاده از ابزار ارزيابي سوگيري كاكرين مورد ارزيابي قرار گرفت. داده ها با مدل تصادفي و با استفاده از نرم افزار CMA نسخه 3 مورد ارزيابي آماري قرار گرفتند. يافته ها: شش مطالعه با حجم نمونه 2450 نفر وارد تحليل شد. اعمال محدوديت سديم در رژيم غذايي تأثير معني‌داري بر مرگ در ميان بيماران مبتلا به نارسايي قلبي نداشت (p 0/05). نسبت شانس براي مرگ در اين گروه 2/2، با بازه اطمينان 95% كه از 0/9 تا 5/4، بود. همچنين محدوديت مصرف سديم تاثير معني‌داري بر بروز بستري ‌شدن ناشي از نارسايي قلب نداشته است (نسبت شانس 2/1 با بازه اطمينان 95 %  0/4 تا 3/3 ). نتيجه‌گيري: با توجه به نتايج اين تحقيق، مي‌توان نتيجه گرفت كه محدوديت مصرف سديم در رژيم غذايي بيماران مبتلا به نارسايي قلب تأثير معني داري بر ميزان مرگ و مير و بستري ‌شدن نداشته است. اين يافته‌ها مي‌توانند به پزشكان و متخصصان تغذيه كمك كنند تا توصيه‌هاي بهتري به بيماران ارائه دهند. همچنين، اين نتايج مي‌توانند در تصميم‌گيري‌هاي كلان در زمينه بهبود مراقبت از بيماران با نارسايي قلب و تدوين خط‌مشي‌هاي بهداشتي مؤثر كمك كنند.