بافتار بازتوليد كننده بنيادگرايي و معماي توسعه: بررسي كيفي مهاجران افغانستاني در شهر كرمان

افغانستان همسايه شرقي ايران شاهد چهار دهه جنگ و بحران‌هاي گوناگون مي‌باشد، اين بحران‌ها موجب مهاجرت گسترده اتباع افغانستاني به ايران شده است. با توجه به نقش حساس نوجوانان و جوانان در توسعه جامعه، پژوهش حاضر در صدد كندوكاو بافتار و جهان زيست مهاجران نوجوان و جوان افغانستاني مقيم كرمان در جهت فهم شرايط بازتوليد بنيادگرايي در منظومه توسعه است. در اين پژوهش از روش‌شناسي كيفي گرندد تئوري جهت فهم عميق‌تر موضوع استفاده شده است. ميدان مطالعه شهر كرمان است و 14 نوجوان و 16 جوان افغانستاني ساكن در شهر كرمان بعنوان مشاركت‌كننده با استفاده از روش نمونه‌گيري هدفمند و نمونه‌گيري نظري انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از ابزار مصاحبه نيمه ساخت‌يافته استفاده شد. كدگذاري داده‌ها بصورت كدگذاري باز، محوري و گزينشي انجام شد. براي كسب اعتبار، از تكنيك ارزيابي توسط اعضا، روش مميزي و مقايسه تحليلي استفاده شده است. در اين پژوهش وابستگي عميق به سنت‌هاي قومي، الگوهاي مردسالارانه را ترويج و محروميت را در جامعه مهاجرين تشديد مي‌كنند. همچنين، مهاجرت و مواجهه با سنت‌ها از عوامل تشديد بحران درميان جوانان بود هر يك از اين مقوله‌ها همچون زنجير به يكديگر متصل شده‌اند و رشد بنيادگرايي و توسعه‌نيافتگي را تشديد كرده است. با توجه به يافته‌هاي اين پژوهش هشت مقوله اصلي شكل گرفته است كه عبارتند از: محروميت گسترده، چالش كم‌سوادي، ادراك كم‌آگاهي، روابط جزيره‌اي، سنت‎گرايي در عصر مدرن، ادراك فساد فراگير، چالش ديگر بودگي و شكاف‌هاي قومي، تبعيض جنسيتي. در نهايت با توجه به تجزيه و تحليل داده‌ها مقوله هسته‌ بر هم ‌كنش چالش‌هاي سنت‌گرايي، محروميت، هويت؛ چرخه معيوب توسعه استخراج گرديد.