اثربخشي هويت معنوي و ويژگي‌هاي شخصيتي بر خودحفاظتي كاركنان انتظامي (مورد مطالعه استان بوشهر)

زمينه و هدف: اعتقادات ديني و مذهبي به انسان آرامش مي‌دهد، خلأهاي اخلاقي، عاطفي و معنوي را در فرد و اجتماعات از بين برده و پايگاه محكمي براي انسان در برابر مشكلات و محروميت‌هاي زندگي ايجاد مي‌كند. از سوي ديگر هويت‌يابي معنوي منجر به خودحفاظتي، عاملي است پيشگيرانه كه به‌عنوان مؤثرترين و كم‌هزينه‌ترين روش‌هاي پايش و مهار جرائم و تخلف‌ها در كاركنان انتظامي، بسيار اثربخش خواهد بود. هدف از اين مقاله بررسي اميد به زندگي بر اساس تصور از خدا، هويت معنوي و ويژگي‌هاي شخصيتي در كاركنان انتظامي (مطاله موردي استان بوشهر) است. روش‌شناسي: اين پژوهش از نظر نوع كاربردي است و با بررسي و تلفيق دو گرايش از حوزه‌ مطالعاتي مديريت با روش كتابخانه‌اي و اسنادي و بهره‌جستن از اسناد بالادستي، نظرات خبرگان، منابع معتبر علمي و تجربي و با استفاده از روش پيمايش به رشته‌ تحرير درآمده است. جامعه‌ تحقيق شامل كاركنان انتظامي استان بوشهر (به‌ويژه كاركنان جوان و تازه‌استخدام) است و حجم نمونه‌ آن شامل 150 نفر كه از روش نمونه‌گيري تصادفي ساده انتخاب شدند. به‌منظور گردآوري اطلاعات، از پرسش‌نامه‌ بسته‌ محقق‌ساخته استفاده شده است. يافته‌ها و نتيجه‌گيري: هر سه متغير تصور از خدا (خداباوري)، هويت معنوي و ويژگي‌هاي شخصيتي توان پيش‌بيني ميزان خودحفاظتي را داشته‌اند. جامعه‌پذيري اوليه (قبل از استخدام) كه در خانواده و در سال‌هاي ابتدايي زندگي اتفاق مي‌افتد، نقش مهمي در آينده‌ هر فرد ايفا مي‌كند. افرادي كه فرايند جامعه‌پذيري مناسبي را طي كرده‌اند، در نوجواني و جواني داراي فرهنگ خودحفاظتي قوي‌تري بوده‌اند؛ بنابراين، آموزش محيط چه از طريق برنامه‌هاي صدا و سيما و چه از طريق سمينارها و كارگاه‌هاي مختلف براي خودحفاظتي و خودكنترلي صحيح رفتار كاركنان مي‌تواند مؤثر باشد.