تحليل جايگاه صادرات گاز ج.ا.ايران به عمان از منظر همگرايي

از مهمترين تحولات سياست خارجي ج.ا.ايران در دهه گذشته بر خلاف دهه‌هاي قبل، توجه به مناطق پيراموني از جمله خليج فارس و نگاه به شرق و توجه به كشورهاي اسيايي مانند هند و پاكستان در قالب كاهش اختلافات با همسايگان و همكاري گسترده با شرق است. پرسش اصلي اين است كه چگونه صادرات گاز ج.ا.ايران به عمان مي‌تواند عاملي در گسترش همگرايي در روابط دو كشور باشد؟ فرضيه پژوهش اين است كه گسترش ارتباطات مختلف از جمله كالايي استراتژيك مانند صادرات گاز ايران به عمان مي‌تواند بسترساز ارتقاي همگرايي دو كشور در حوزه‌هاي ديگر روابط دو كشور گردد. اين پژوهش از روش تحقيق بررسي دلايل كاركردي از پيتر مك لافلين و چارچوب مفهومي همگرايي و نظريه ارتباطات كارل دويچ بهره مي‌برد. يافته‌ها نشان مي‌دهد كه افزايش ارتباطات از جمله در كالاهاي استراتژيك مانند صادرات گاز بين دو كشور مي‌تواند بسترساز افزايش مبادلات كالا و خدمات گردد. صادرات گاز به عمان سبب تامين نيازهاي انرژي اين كشور، امنيت انرژي و حتي زمينه‌ساز گسترش خط لوله گاز از عمان به هند و چين، مهمترين عامل موثر در بكارگيري سياست خارجي همگرا و فعال ج.ا.ايران در كشورهاي حوزه خليج فارس مي‌باشد.