نوآوري هاي علامه شهيد صدر در علم اصول به مثابه نظريه استنباط

روش‌ شناسي فقهي از قبيل مسائل مربوط به فلسفۀ فقه است. اين عرصه، نحوۀ شكل‌گيري مسائل فقهي را هويدا مي‌سازد. شهيد صدر روش فقه را در دو مرحله «نظريه» و «تطبيق» سامان داده است. مراد از نظريه، تأثير عناصر مشترك و از تطبيق تأثير عناصر خاص بر عمليات استنباط است. خلاقيت و ابداعات وي در زمينه عناصر مشترك، افق‌هاي جديد و متفاوتي را در مقابل فقه‌پژوهان مي‌گشايد. از اين رو ارائه تحليلي از روش فقهي شهيد صدر در مرحله نظريه ضروري مي‌نمايد. هدف از نگارش اين اثر بازكاوي زاويه‌اي از انديشۀ شهيد صدر است كه در فهم ابعاد، اضلاع و آثار مدرسۀ فقهي وي تأثير به سزايي دارد. ايشان جهت تعيين جايگاه عناصر مشترك در استنباط فقهي به ارائه ساختار متفاوت شكلي پرداخته و در همين راستا نظام محتوائي بديعي را مطرح ساخته است. در بعد محتوائي به عناصري مانند: حقيقت و مراتب حكم، تزاحم حفظي، نسبت تحليلي در معناي حرفي، مواقف عقلائي، حساب احتمالات، حق الطاعه، و غيره اشاره كرده است. اين نوشتار در مرحلۀ پردازش از روش توصيفي و تحليلي و در مرحلۀ گردآوري اطلاعات، از شيوۀ كتابخانه‌اي بهره گرفته اند.