تأثير گرما درماني موضعي بر علايم باليني نوروپاتي محيطي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو: يك كارآزمايي باليني

زمينه و هدف: نوروپاتي ديابتي در 50% افراد مبتلا به ديابت ديده مي‌شود و به بيماريي اطلاق مي‌شود كه تمام اعصاب از قبيل اعصاب محيطي، خودمختار و نخاعي را درگير مي‌كند. اين مطالعه با هدف تعيين تأثير گرما درماني موضعي بر علايم باليني نوروپاتي محيطي بيماران مبتلا به ديابت نوع دو انجام گرفته است. روش بررسي: پژوهش حاضر يك كارآزمايي باليني شاهددار تصادفي است كه با شركت 52 بيمار مبتلا به ديابت نوع دو داراي نوروپاتي محيطي مراجعه‌كننده به كلينيك بيمارستان علامه بهلول گنابادي در سال 1397 انجام گرفته است. نمونه‌ها با روش تصادفي به گروه مداخله و كنترل تخصيص يافتند. براي گروه مداخله‌ گرما درماني با هات پك دماي 40 درجه سانتي‌گراد روزي دو بار به مدت 20 دقيقه و براي يك هفته انجام يافت و در گروه كنترل ساير مراقبت‌هاي معمول مشابه گروه مداخله بوده است. جمع‌آوري داده‌ها با فرم اطلاعات جمعيت‌شناختي و بيماري و پرسشنامه NSS از طريق مصاحبه انجام يافت. داده‌ها در نرم‌افزار SPSS نسخه 23 و با سطح معناداري كم‌تر از 0.05 تجزيه‌ و تحليل شد. يافته‌ها: ميانگين نمرات علايم نوروپاتي در گروه مداخله قبل و بعد به ترتيب 1.90±5.46 و 1.55±4.12 و كنترل قبل و بعد 1.53±4.88 و 1.52±5.08 بود كه قبل از مداخله بين دو گروه تفاوت آماري معناداري مشاهده نشد (0.23=p)، اما بعد از مداخله تفاوت آماري معنادار ديده شد (0.03=p). همچنين مقايسه اختلاف ميانگين نمره دو گروه بعد از مداخله، تفاوت معناداري را نشان داد (P 0.001). نتيجه‌گيري: نتايج مطالعه نشان داد كه گرما درماني موضعي مي‌تواند باعث بهبود علايم نوروپاتي ديابتي شود. از آن جا كه اين تكنيك به‌آساني قابل آموزش و كم هزينه است، مي‌توان از اين روش در جهت كاهش هزينه‌هاي درمان و عوارض دارويي و همچنين ارتقاي خودمراقبتي بيمار بهره برد.