تأثير درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تاب آوري زنان قرباني همسرآزاري

زمينه و هدف: در قربانيان خشونت شريك جنسي نزديك، تاب آوري مي تواند عامل محافظتي در مقابل تشديد مشكلات رواني باشد. درمان مبتني بر پذيرش و تعهد جهت افزايش تاب آوري پيشنهاد شده است. لذا مطالعه حاضر با هدف تعيين تأثير درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر تاب آوري زنان قرباني همسرآزاري انجام گرفته است. روش بررسي: پژوهش حاضر از نوع نيمه تجربي است. 80 زن قرباني همسرآزاري با استفاده از نمونه‌گيري سهميه اي از بين زنان مراجعه كننده به 3 خانه بهداشت وابسته به مركز بهداشتي درماني مشهدالكوبه شهر اراك در سال 1400-1399، انتخاب و با روش تصادفي سازي بلوكي در گروه مداخله و كنترل قرار گرفتند. درمان مبتني بر پذيرش و تعهد در 8 جلسه 90 دقيقه اي، هفته اي يك بار براي گروه مداخله انجام يافت. ابزارهاي مورد استفاده شامل پرسشنامه ويژگي هاي فردي و سلامتي، مقياس تجديدنظر شده تاكتيك هاي حل تعارض و مقياس تاب آوري Connor و Davidson بود. يك هفته و پنج هفته پس از پايان مداخله، مقياس تاب آوري مجدداً براي هر دو گروه تكميل شد. تجزيه و تحليل داده ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 23 و با استفاده از آمار توصيفي، آزمون تي مستقل، آزمون كاي‌اسكوئر، آزمون دقيق فيشر و تحليل واريانس دوطرفه با اندازه گيري هاي مكرر انجام يافت. 0/05 p معنادار در نظر گرفته شد. يافته‌ها: ميانگين و انحراف معيار نمره تاب آوري در گروه مداخله از 13/29±59/21 در قبل از مداخله به 11/27±64/31 و 10/49±72/34 در زمان هاي پس آزمون و پيگيري رسيد. اين مقادير براي گروه كنترل به ترتيب 17/2±52/47، 14/72±51/94 و 15/3±52/47 بود. براساس نتايج تحليل واريانس دوطرفه با اندازه گيري هاي مكرر، ميانگين نمره تاب آوري در دو گروه و در سه مقطع زماني بررسي شده، تفاوت آماري معناداري داشت (0/001 p). نتيجه‌گيري: اجراي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد مي تواند تاب آوري زنان قرباني همسرآزاري را ارتقا دهد. لذا مي توان از اين مداخله در برنامه هاي ارتقاي سلامت روان زنان قرباني همسرآزاري استفاده كرد.