امكان سنجي بازآفريني پياده راه هاي گردشگري از منظر توسعه پايدار مورد مطالعه (بافت تاريخي شهر سمنان)

بافت قديمي هر شهر نشان دهنده تاريخ و هويت گذشته آن است يكي از اقداماتي كه مي توان براي حفظ آن انجام داد، تبديل اين معابر به پياده راه  است كه مي تواند مقصدي جذاب براي  پياده روي باشد وبه رشد و توسعه پايدار شهر كمك نمايد. بنابراين توجه بيشتر مديران شهري به فضاهاي حركت شهري مانند پياده رو يكي از اساسي ترين بخش هاي سياست هاي شهري براي رسيدن به توسعه پايدار خصوصاً در بافت قديم داراي ارزش تاريخي شهرها است. در اين مقاله با بررسي شاخص هاي مختلف پياده راه ازمنظر توسعه پايدار در شهر سمنان شامل  شاخص‌هاي توسعه پايدار، شاخص‌هاي گردشگري ،در فرآيند بازآفريني پياده راه ها  براساس پرسشنامه هاي تدوين شده با روشهاي آزمون فرضيه برابري ميانگين يك جامعه  t-test ، ضريب همبستگي پيرسون و سپس رتبه بندي شاخص‌ها براساس وزن آنتروپي و در نهايت با روش TOPSIS. تحليل داده ها انجام مي گردد و فرضيه ها مورد بررسي قرار مي گيرد.و به منظور تحليل ظرقيت پياده رو ، سطح سرويس و خدمات پياده روها از دستورالعمل 2016 HCM  استفاده شده است  . نتايج حاكي ازآن است شاخص‌ها در فرآيند بازآفريني پياده‌راه در شهر سمنان به درستي تعريف گرديده و مي‌تواند موثر واقع شود. ولي سطح سرويس در اين محدوده  پايين است. و براي داشتن توسعه پايدار محور پياده در اين خيابان اهميت  پيدا مي كند و سطح سرويس هاي بالاتري را مي طلبد كه با پياده راه سازي خيابان امام اين سطح سرويس  به دست خواهد آمد.