جامعۀ سالم در اشعار سيمين بهبهاني براساس رهيافت تركيبي جامعه شناسي-روان شناسي برمبناي نظريۀ اريك فروم

از گذشته تا كنون بسياري از شاعران، فلاسفه و هنرمندان در پي ساختن آرمان شهر و جامعۀ سالم بوده اند. از قرن نوزدهم پيشگامان جامعه شناسي علمي (آگوست كنت، هربرت اسپنسر و اميل دوركيم) معتقد بودند همبستگي ميان اعضاي جامعه با نگرش ها و گرايش هاي همسو، مي تواند بنيان اجتماع سالم را پايه گذاري كند. فروم پا فراتر نهاده و جامعه را عامل ايجاد صفات در انسان و طبيعت انساني را محصول سير اجتماع مي داند. وي زير ساخت جامعه سالم را محصول سلامت روان، سازگاري فرد با جامعه (سالم و ناسالم)، برقراري ارتباط اجتماعي با ديگران و كسب هويت مي داند. هدف اين جستار توصيفي- تحليلي، بررسي تاثيرپذيري از ديدگاه فروم در اشعار بهبهاني براي ساختن جامعۀ سالم است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه بهبهاني نيز در مقابل نابساماني هاي جامعه بيمار(دوران پهلوي) سكوت نكرده و از نخستين اشعار خود به بيان مسائل اجتماعي همراه با واكنش عاطفي پرداخته اما از مجموعۀ رستاخيز، نگاه وي به مولفه هاي جامعه سالم (هويت، ارتباط اجتماعي، سلامت روان و آدمك كوكي) بيشتر مي گردد. وي مانند فروم براي برپايي جامعه سالم حضور عشق بارور، سلامت روان، ارتباط و هويت ملي و فردي را لازم مي داند.