بازخواني نقش منظر آييني در توسعۀ گردشگري نمونه مورد مطالعه: امام‌زاده محسن شهر همدان

مناظر آييني يكي از اصلي‌ترين اركان گردشگري فرهنگي در كشورهاست كه سالانه مخاطبان زيادي را به خود اختصاص مي‌دهند. معمولاً فضاهاي آييني به واسطه‌ حضور شخص تدفين‌شده در آن، يا نماد الوهيت‌بودن و يا اسطوره و داستاني كه در ساخت بناي آن استفاده شده و يا حتي قرارگيري مضامين طبيعي در كنار هم، هميشه براي مخاطبان جذاب و خاص بوده است. از آنجاكه فعل گردشگري به سفركردن و نقل مكان جهت اكتشاف مسائل و پديده‌هاي نو مي‌پردازد، بررسي مناظر آييني كه مناظري چند عملكري هستند و علاوه بر ارضاكردن ذهنيات مردم در حوزه معنويات و خاطره‌سازي از محيط، به عينيات و مسائل اجتماعي و اقتصادي اشاره دارند، ضرورتي انكارناپذير است. لذا براي درك بهتر اين موضوع نمونه موردي امامزاده محسن واقع در شهر همدان جهت بازخواني نقش منظر آييني در توسعه گردشگري انتخاب شده است. در اين پژوهش فرض بر اين است كه اين امامزاده به علت داشتن ويژگي‌هايي نظير «تكرارپذيري در زمان و مكان مقدس«، «نماد و استعاره» و «كنش‌هاي اجتماعي» منظر آييني محسوب مي‌شود كه با قرارگيري در طبيعت بكر و همچنين مقدس‌بودن بناي آن (قبل و بعد از اسلام) و حضور فعاليت‌هاي اجتماعي و اقتصادي، مجموعه‌اي چندعملكردي محسوب مي‌شود و پتانسيل جذب گردشگر و توسعه‌ گردشگري در آن به وفور ديده مي‌شود. روش پژوهش در اين مقاله توصيفي- تحليلي است و بر پايه‌ جمع‌آوري اطلاعات كتابخانه‌اي از متون و اسناد قديمي و همچنين بازديد ميداني از سايت امامزاده گردآوري شده است.