طراحي الگوي توسعۀ گردشگري فرهنگي با رويكرد موسيقي نواحي ايران

براي شناخت فرهنگ جامعه‌ ميزبان مي‌توان از موسيقي نواحي كه شباهت بسياري با فرهنگ آن جامعه دارد سود جست. جذب گردشگر براساس موسيقي محلي با توجه به تنوع قومي در ايران راهكار مناسبي به نظر مي‌رسد اما آنطور كه شايسته بوده به آن توجه نشده است. مسئله‌ مورد توجه پژوهش اين است كه چگونه موسيقي محلي ايران در جذب گردشگران فرهنگي مي‌تواند ثمربخش باشد. اين تحقيق با استفاده از روش تئوري زمينه‌اي ساختارگرا به مطالعه‌ اين نوع موسيقي با توجه به جذب گردشگران فرهنگي مي‌پردازد. جمع‌آوري اطلاعات از طريق مصاحبه، مشاهده‌ روي خط و جمع‌آوري مدارك و متون در چارچوب روش تئوري زمينه‌اي و به وسيله‌ نمونه‌گيري هدفمند گردآوري شده است. روش نمونه‌گيري نظري به صورت غير تصادفي و انتخاب نمونه‌ها هم‌سوي هدف پژوهش بوده است. تعداد نمونه‌ها از ابتدا مشخص نبوده و حين تحليل داده‌ها ادامه يافت تا به اشباع نظري رسيد. در اين راستا از متخصصان موسيقي نواحي ايران و گردشگري مصاحبه به عمل آمده است. داده‌هايي كه از مصاحبه با متخصصان و نخبگان به‌دست آمد با استفاده از نرم‌افزار «ان ويو» كد گذاري (باز،محوري و انتخابي) صورت پذيرفت و 37 مفهوم و 6 مقوله خارج شد و «بدل‌شدن به جاذبه‌ فرهنگي» مقوله‌ مركزي شد و در نهايت با مدل پارادايمي، تئوري خودبينانه ارائه شد. «ناآگاهي» و «شناخت و مشكلات زيرساختي» از عوامل مداخله‌گر هستند. طراحي رويدادهايي با محوريت موسيقي محلي، جشنواره‌هاي مشترك با ديگر كشورهايي كه داراي زبان مشترك هم هستند  به دليل شباهت‌هاي فرهنگي، اجراي موسيقي نواحي در مكان‌هاي عمومي و طراحي‌كردن بسته‌هاي سفر با رويكرد موسيقي نواحي از روش‌هاي توسعه‌ گردشگري موسيقي است.