نقش آييني آب در شكل‌‎گيري منظر شهر سمنان و دامغان

آب به‎عنوان نخستين شرط حيات در جامعه‌ بشري برطرف‌كننده‌ نياز هاي اوليه‌ مردم بوده است. آب در اديان و آيين‌هاي باستاني در ايران نقش مهمي در شكل‌دهي به منظر شهرها داشته و به‎عنوان عنصر طبيعي پديدآورنده‌ باكيفيت‌ترين فضاهاي جمعي مي‌توان از آن نام برد. از اين رو براي آن اسطوره‌سازي مي‌كردند و به جهت اهميتي كه براي اين عنصر زندگي‌بخش قائل بودند مراسم و آدابي كه در ارتباط با آن از گذشته تا كنون انجام مي‌دادند كه اين امر ريشه‌ تاريخي در اعتقادات مردم ايران و اديان باستاني دارد. استان‌ سمنان، به‌علت واقع‌‌شدن در محدوده‌ اقليمي گرم‌وخشك كويري،‌ همواره با مشكل سختي دسترسي به آب روبرو بوده است. اقتصاد مبتني بركشاورزي در كنار كمياب‌بودن آب، موجب اثرگذاري اين عنصر حيات‌بخش بر تمام وجوه زندگي مردم اين منطقه شده است. مديريت آب در اين خطه، امري بسيارمهم، در ساختار شهر و رفع نيازهاي مردم تلقي گرديده و نياز به آب به‌عنوان عنصري كه خود رافع ساير نيازهاست، موجب توجه ويژه‌ مردم به اين عنصر شده است. از اين رو به نظر مي‌رسد آب با فاصله‌گرفتن از ماهيت عملكردي خود، به عنصري مقدس و قابل احترام تبديل شده‌ است. با توجه به بازديد ميداني از بافت تاريخي شهر سمنان و دامغان آنچه بيش از همه نظر مخاطب را به خود جلب مي‌نمايد، نقش آييني آب در شكل‌دهي به شهر سمنان و دامغان است كه از لحاظ عيني-ذهني بر منظر شهر بسيار تأثيرگذار بوده و در كنار عملكرد صحيحي كه در سطح شهر داشته است كيفيت فضايي متفاوتي را در محلات شهر ايجاد كرده است. لذا اين پژوهش به دنبال بررسي موشكافانه‌ نقش آييني آب در شكل‎گيري منظر شهر سمنان و دامغان است.