ترسيم مرز كارايي در ساختارهاي دومرحله‌اي: رويكرد ورودي - خروجي‌محور شعاعي و غيرشعاعي

مدل ‌هاي اوليه تحليل پوششي داده‌ ها به دليل ديدگاه جعبه سياه و بي ‌توجهي به فرايندهاي داخلي، براي ارزيابي ساختارهاي دومرحله‌ اي مناسب نيستند. در اين ساختارها ترسيم مرز كارايي و تعيين عادلانه مقدار بهينه متغيرها مهم‌ ترين چالش است. در بسياري از مدل ‌هاي دومرحله‌ اي موجود مرز كارايي ترسيم نشده است و يا مقدار بهينه متغيرهاي مياني توسط يكي از دو مرحله تعيين مي ‌شود. اين امر به محاسبه اشتباه كارايي مرحله ديگر و كارايي كل منجر مي ‌شود. درواقع در اين مدل ‌ها ضعف عملكرد يك مرحله به كاهش كارايي مرحله ديگر منجر خواهد شد. در اين پژوهش با ثابت ‌ نگه داشتن متغيرهاي مياني در سطح فعلي و با يك رويكرد ورودي-خروجي ‌محور، مدل ‌هاي شعاعي و غيرشعاعي در شرايط بازده به مقياس ثابت و متغير توسعه داده شده است؛ سپس با استفاده از قضاياي رياضي اعتبار مدل‌ ها اثبات و نشان داده شده كه در مدل ‌هاي پيشنهادي عملكرد واحدها در مراحل با واحدي روي مرز كارايي مقايسه مي ‌شود و مدل‌ ها با رساندن مراحل به مرز كارايي، كل ساختار را كارا مي ‌كنند. از مدل ‌هاي پيشنهادي در يك مطالعه كاربردي براي ارزيابي پايداري 9 زنجيره تأمين شركت ‌هاي توليدكننده رب گوجه استفاده شد. نتايج كارايي آن ها با چهار مدل و همچنين مقدار بهينه متغيرهاي واحدهاي ناكارا در هر يك از اين مدل ‌ها بيان شده است.