خط‎مشي‎گذاري فرهنگي برخورد نظام با سكولاريسم نقاب‎دار

جريان سكولاريسم نقاب‎دار پس از انقلاب اسلامي با نفوذ فكري در بين مسئولان و نخبگان، سعي در تعقيب اهداف دنيازدگي و دين‎گريزي از طريق توجيهات سكولاريستي دين داشت و به‎وسيله حذف قدسيت و ابعاد فرازميني و معنوي تلاش كرد لوازم سكولاريسم، يعني دموكراسي و ليبراليسم را در جامعه ايراني با هويتي دين‎گريز نهادينه كند. اين جريان با ترويج آرام باورهاي سكولار، امكان تحول فرهنگ عمومي را در عميق‎ترين لايه‎هاي معرفتي فراهم كرد.در اين مقاله براي خط‎مشي‎گذاري فرهنگي حاكميت اسلامي در مواجهه با اين جريان، تلفيق بين رويكرد ريشه (عقلاني) و شاخه (تدريجي) دنبال شده است. رويكرد شاخه (عرضي) از طريق بررسي زمينه‎هاي موجود و عيني جريان سكولاريسم نقاب‎دار و مواجهه‎هاي قبلي آن به شيوه دوره‎سازي (ادوار تحول فكري سروش) و رويكرد ريشه (طولي) از طريق تحليل لايه‎اي علت‎هاي صيرورت سروش از يك انديشمند حامي نظام به رهبر مخالفان نوانديش در خارج كشور بررسي شده است. سپس از تركيب اين دو رويكرد، سعي شده راه‎حل‎هايي با عنوان خط‎مشي‎هاي فرهنگي تعامل مسئولان حكومت اسلامي با نخبگان سكولار در قالب يك جدول در چهار لايه ليتاني (سطحي)، اجتماعي، گفتماني و اسطوره‎اي و در هر سطح براي هر علت، راهكارها و راهبردهاي حاكميتي ارائه شود.