سنجش تطبيقي شاخص‌هاي فضايي مكان موفق با استفاده از شيوه تحليل فضايي، (مورد پژوهي:‌ محورهاي ميدان امام همدان قبل و بعد از پياده راه‌سازي)

فضاي شهري موفق داراي طيف گسترده‌اي از مؤلفه‌هاي ذهني و عيني است و توجه به شاخص‌هاي كالبدي براي ايجاد يك مكان «موفق» نقشي تعيين‌كننده دارد كه يكي از راهبردهاي آن، توسعه‌ي پياده راه‌ها در شهرهاست. اين پژوهش به دنبال پاسخ به اينكه چه عواملي مي‌تواند به موفقيت طرح‌هاي پياده راه‌سازي و ارتقا مكان نقش داشته باشد، انجام‌گرفته است. مقاله حاضر باهدف بررسي مؤلفه‌هاي كيفي و كمي مكان، به تحليل تطبيقي طرح پياده راه‌سازي دو خيابان منتهي به ميدان مركزي شهر همدان، قبل و بعد از اجرا مي‌پردازد. روش تحقيق، تركيبي از شيوه‌هاي كيفي و كمي مي‌باشد وجهت گردآوري اطلاعات در كنار مطالعات كتابخانه‌اي و اسنادي از ابزار مشاهده، مصاحبه، پرسشنامه استفاده ‌شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه در نمونه موردمطالعه برخلاف اجتماع‌پذيري، سه شاخصه‌ي دسترسي، كاربري‌ها و فعاليت‌ها، آسايش و ايجاد تصوير ذهني، ارتقاء چنداني نداشته است و نيز بين هم پيوندي و اجتماع‌پذيري رابطه مستيم وجود دارد. همچنين، ارتقا كيفيت مكان نمي‌تواند تك‌بعدي و با نگاه فرو كاهنده به مؤلفه‌هايي خاص صورت گيرد و مستلزم آن است كه طرح‌هاي پياده راه‌سازي، با در نظر گرفتن همه مؤلفه‌ها به اجرا درآيند.