پراكندگي هويتي در شهرهاي جديد و راهكارهاي شكل‌دهي به هويت مستقل (مطالعه موردي: شهر جديد پرديس)

افزايش جمعيت، تمركز آن در كلان‌شهرها، با سياست ايجاد شهرهاي جديد همراه شد. بي‌توجهي به بافت فرهنگي و هويتي جمعيت مهاجر سبب ايجاد مسائلي در پايداري اجتماعي همچون عدم دستيابي به جمعيت پيش‌بيني‌شده و پس‌ازآن عدم وجود برنامه‌ريزي اقتصادي، منجر به عدم خوداتكايي اقتصادي در شهر جديد پرديس شد. هدف از اين پژوهش بررسي پراكندگي هويتي در شهر جديد پرديس و يافتن راهكارهايي جهت ايجاد هويت مستقل است. روش پژوهش، توصيفي-تحليلي، به‌لحاظ هدف و روش يك پژوهش كاربردي و كيفي با راهبرد تحليل محتواست. جامعه‌ي هدف، دو گروه شهروندان و بدنه مديريت شهري بوده كه پس از مصاحبه با 38 نفر، تشخيص اشباع نظري داده شد. ابزار جمع‌آوري داده‌ها و اطلاعات، مصاحبه هدفمند و نيمه ساختاريافته، مشاهده، اسناد شهري و ابزار تحليل داده‌ها MAX QDA بوده است. پس از كدگذاري، 10 مقوله فرعي و 2 مقوله اصلي تحت عناوين «مهاجرت» و «تصوير متمايز شهر» به‌دست‌آمده است. نتايج حاصل نشان داد كه بدنه مديريت شهري «تعاملات دوسويه بخش شمالي و جنوبي شهر» و پس‌ازآن «گسترش پارك فناوري» را مؤثر بر ايجاد يك هويت مستقل دانسته اما شهروندان «به‌كارگيري بوميان» در پارك فناوري و پس‌ازآن «بهره از نقاط مشترك اقوام» در تعريف فعاليت‌هاي جاذب را بر خلق هويتي خودمختار اثرگذار دانسته‌اند.