حكمراني مقصد گردشگري با رويكردي كارآفرينانه

پژوهش حاضر با هدف بررسي كارآفرينانهٔ حكمراني مقصد گردشگري به‌مثابهٔ رويكردي جايگزين براي افزايش مشاركت كليهٔ ذي‌نفعان، رقابت‌پذيري و تحقق حكمراني گردشگري تدوين شده است. اين پژوهش از نوع توصيفي - تحليلي و به‌لحاظ روش پژوهش در زمرهٔ پژوهش كيفي مبتني بر مصاحبه قرار دارد. مشاركت‌كنندگان در اين پژوهش 20 نفر از مديران و مسئولان سازمان‌هاي متولي گردشگري، مسئولان و فعالان گردشگري و اعضاي هيئت علمي دانشگاه‌ها هستند. يافته‌هاي حاصله با استفاده از روش تحليل مضمون تحليل شد كه 111 كد باز، 77 كد محوري و ۱۰ كد انتخابي شناسايي و در 3 بعد اصلي دسته‌بندي شدند. براي تعيين پايايي كدگذاري‌هاي انجام‌شده، از ضريب پي اسكات استفاده شد كه هم‌بستگي داده‌هاي اين دو ارزياب 0.82 بود. براي سنجش روايي كدگذاري‌هاي انجام‌شده، كدگذاري‌ها به 6 نفر از استادان و خبرگان موضوع داده شد كه ديدگاه‌هاي خبرگان و ارزيابان اعمال شد و شبكهٔ مضامين نهايي شد. بدين‌ترتيب، مؤلفه‌هاي مديريت يكپارچه، رويكرد كلان و فرانهادي به گردشگري و تولي‌گري گردشگري در بعد عوامل ساختاري - نهادي؛ مؤلفه‌هاي موانع توسعهٔ گردشگري، محيط كسب‌وكار گردشگري، فرهنگ گردشگري، كارآفريني در گردشگري در بعد اكوسيستم گردشگري و مؤلفه‌هاي شاخص‌هاي حكمراني، سطوح حكمراني و سازمان مديريت مقصد در بعد حكمراني در گردشگري قرار گرفتند. مهم‌ترين پيشنهاد ارائه‌شده را مي‌توان در تعيين متولي اصلي گردشگري و واگذاري اختيارات در مقصدهاي گردشگري هر استان به دستگاه متناسب، اجراي قانون خصوصي‌سازي، استفاده از ظرفيت‌هاي قانوني و تشكيلاتي موجود در وزارت‌خانه به‌منظور ارتقاي هماهنگي‌هاي بين‌دستگاهي و بهبود شرايط حاكم بر صنعت گردشگري دانست.