بررسي شيوع اختلالات اسكلتي-عضلاني و ميزان همبستگي مقياس ديداري درد با ابعاد مختلف پرسشنامه درد مك گيل در دانشجويان دندانپزشكي دانشگاه‌هاي شهر تهران

مقدمه: اختلالات اسكلتي- عضلاني ناشي از كار يكي از شايع‌ترين شكايت‌هاي شـغلي در دندان‌پزشكان به شمار مي‌رود. سنجش دقيق دردهاي ناشي از اين اختلالات در كنترل بهتر آن‌ها اهميت بسزايي دارد. لذا هدف از اين مطالعه، بررسي شيوع اختلالات اسكلتي-عضلاني و ارزيابي همبستگي مقياس ديداري درد با ابعاد مختلف پرسشنامه درد مك گيل در دانشجويان دندانپزشكي شهر تهران است. روش بررسي: در اين مطالعه توصيفي- همبستگي از نوع مقطعي كه در بين 120 نفر از دانشجويان دندانپزشكي شهر تهران در سال 1399-1400 انجام گرفت، اطلاعات مربوط به اختلالات اسكلتي-عضلاني از طريق پرسشنامه نورديك جمع‌آوري گرديد. ارزيابي درد نيز با استفاده از مقياس ديداري درد و پرسشنامه درد مك گيل انجام گرفت. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SPSS ورژن26 و آزمون‌هاي كاي دو، همبستگي اسپيرمن و پيرسون به‌منظور بررسي ارتباط بين دو مقياس، تجزيه‌وتحليل شدند.نتايج: در اين مطالعه، بيشترين شيوع اختلالات در ناحيه گردن (42.5%)، قسمت فوقاني پشت (35%) و كمر (31.7%) مشاهده گرديد. درد و ناراحتي گردن بيش از هر ناحيه ديگري در 12 ماه اخير موجب كاهش فعاليت كاري در ميان شركت‌كنندگان شد. بين مقياس ديداري درد و ابعاد حسي (0.011=P، 0.543=r)، عاطفي (0.020=P، 0.549=r) و ارزيابي (0.035=P، 0.538=r) پرسشنامه درد مك گيل همبستگي معني‌داري مشاهده شد.نتيجه‌گيري: مطالعه حاضر نشان مي‌دهد كه اختلالات اسكلتي- عضلاني ناشي از كار در دانشجويان دندان‌پزشكي شايع است. بين مقياس ديداري درد و پرسشنامه درد مك گيل همبستگي بالايي در ارزيابي شدت درد وجود دارد.