بررسي نياز عشق در شخصيّت رودابه و منيژه براساس نظريه روان ‌شناختي مزلو

شاهنامه اثري است كه شخصيّت‌ها با توجّه به كاركردشان در آن حضور مي‌يابند. بخش‌هايي از اين كتاب به مفاهيم غنايي از جمله عشق اختصاص دارد كه پرجاذبه‌ترين مفهوم است. اين مقوله موضوع مشترك داستان‌هاي غنايي با نيازهاي مطرح‌شده در نظريه روان ‌شناختي مزلو است. از نظر مزلو عشق مي‌تواند رشد شخصيّت شود. در عاشقانه‌هايي كه در شاهنامه روايت مي‌شود، زنان نقش مؤثّري در پيشبرد روايت عاشقي دارند. در اين پژوهش كوشيده شده ‌است، مفهوم عشق در كنش رودابه و منيژه از دلدادگان شاهنامه بر اساس اين نظريه، مورد بررسي قرار گيرد. اينكه رودابه و منيژه در بررسي با الگوي مزلو در عشق چه جلوه وشخصيّتي پيدا مي‌كنند، پرسش اصلي اين پژوهش است. عشق رودابه عشقي متعالي و كمال‌گراست و زيبايي جسماني و معنوي را توأمان در نظر دارد و به واسطه آن، به مؤلّفه‌هايي ‌از جمله خودانگيختگي، فرهنگ‌ناپذيري و درك روشن از واقعيات متّصف مي‌شود. عشق منيژه، ابتدا بر پايه زيبايي‌هاي ظاهري شكل مي‌گيرد و در ادامه با تحوّل بنيادين در شخصيّت او به مراتبي فراتر در عشق مي‌رسد. روش اين پژوهش مقايسه‌اي تحليلي است و نياز عشق در هرم مزلو و خويش كاري‌هاي رودابه و منيژه و شاخص‌هاي رفتاري اين دو در اين زمينه مورد تحليل و مقايسه قرار گرفته‌اند.