اثر مديريت آبياري بر عملكرد و بهره‌وري آب در روش‌هاي مختلف كشت برنج

به منظور بررسي تأثير مديريت آبياري بر عملكرد و بهره‌وري آب در روش‌هاي مختلف كشت برنج، آزمايشي به صورت كرت‎هاي يك‌بار خردشده در قالب طرح بلوك‌هاي كامل تصادفي با سه تكرار، در منطقه لنجان اصفهان در سال 1398 به اجرا گذاشته شد. فاكتور اصلي، سه روش كاشت برنج شامل: متداول به عنوان شاهد (C1)، خشكه‎كاري (C2) و نشاءكاري با آبياري تلفيقي (C3) و فاكتور فرعي دو رقم برنج سازندگي و لاين اميد بخش شماره 2 بودند. نتايج حاصل از تجزيه واريانس داده‌ها نشان داد كه ارقام مورد استفاده و هم‎چنين روش‌هاي مختلف آبياري از نظر عملكرد دانه و مصرف آب تفاوت كاملاٌ معني‌داري (در سطح احتمال 1%) داشتند. با اين وجود اثر متقابل روش‎هاي كاشت و ارقام معني‌دار (در سطح احتمال 5%) نبود. روش كشت متداول با مصرف 21008/3 مترمكعب آب در هكتار كه 70 درصد بيشتر از روش خشكه‎كاري و 21 درصد بيشتر از روش نشاءكاري با آبياري تلفيقي بود، بيشترين عملكرد دانه (4709/7 كيلوگرم ‎در هكتار) را داشت. اين ميزان 21 درصد بيشتر از تيمار (C2) و 37 درصد بيشتر از تيمار (C3) بود. در تيمار (C2) بهره‎وري فيزيكي آب 0/314 كيلوگرم بر مترمكعب بود كه 29 درصد بيشتر از تيمار (C1) و 11 درصد بيشتر از تيمار (C3) بود. بر اساس نتايج اين تحقيق در شرايط بدون محدوديت آب، روش كاشت متداول و در شرايط محدوديت آب روش خشكه‎كاري (C2) با رقم برنج سازندگي در مناطق برنج‎كاري استان اصفهان توصيه مي‎شود.