اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر سازگاري پس از طلاق زنان طلاق‌ زنان مطلقه

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر سازگاري پس از طلاق زنان مطلقه شهر اهواز بود. بدين‌منظور با توجه به ملاك‌هاي ورود و خروج چهار نفر از زنان مطلقه با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. در اين پژوهش از طرح تجربي تك‌موردي از نوع خط پايه‌ چندگانه‌ ناهمزمان استفاده شد. مشاركت‌كنندگان طي چند نوبت خط پايه، 8 جلسه مداخله‌ درماني و 2 نوبت پيگيري شركت كردند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌ سازگاري پس از طلاق فيشر (FDAS) بود. داده‌ها به روش ترسيم ديداري، شاخص تغيير پايا (0.05 P) و فرمول درصد بهبودي تحليل شدند. نتايج نشان داد كه درمان متمركز بر شفقت بر افزايش سازگاري پس از طلاق اثر معناداري داشت. بنابراين درمان متمركز بر شفقت مي‌تواند به عنوان روشي جديد در افزايش سازگاري پس از طلاق براي روان‌درمانگران و مشاوران خانواده مورد استفاده قرار گيرد.چكيدههدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي درمان متمركز بر شفقت بر سازگاري پس از طلاق زنان مطلقه شهر اهواز بود. بدين‌منظور با توجه به ملاك‌هاي ورود و خروج چهار نفر از زنان مطلقه با روش نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. در اين پژوهش از طرح تجربي تك‌موردي از نوع خط پايه‌ چندگانه‌ ناهمزمان استفاده شد. مشاركت‌كنندگان طي چند نوبت خط پايه، 8 جلسه مداخله‌ درماني و 2 نوبت پيگيري شركت كردند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه‌ سازگاري پس از طلاق فيشر (FDAS) بود. داده‌ها به روش ترسيم ديداري، شاخص تغيير پايا (0.05 P) و فرمول درصد بهبودي تحليل شدند. نتايج نشان داد كه درمان متمركز بر شفقت بر افزايش سازگاري پس از طلاق اثر معناداري داشت. بنابراين درمان متمركز بر شفقت مي‌تواند به عنوان روشي جديد در افزايش سازگاري پس از طلاق براي روان‌درمانگران و مشاوران خانواده مورد استفاده قرار گيرد.