بررسي الگوي كنشي گرماس در جهان هاي موازي (بر اساس داستان فراواقعي 1Q84 اثر هاروكي موراكامي)

از مهم‌ترين ويژگي‌هاي داستان پردازي پسامدرن و ادبيات فرا واقع، عدم قطعيت وجود شناختي يا در هم آميختن مرز ميان واقعيت و خيال است؛ زيرا برخلاف داستان مدرنيستي كه درون مايۀ معرفت شناختي را برجسته مي‌كند، داستان پسامدرنيستي درون‌مايۀ هستي شناسي را پررنگ مي‌كند و اين امر مستلزم مرز آشوبي‌هاي سطوح هستي شناسانه و به هم ريختن مرزهاست. هاروكي موراكامي نويسنده معاصر اهل كشور ژاپن است كه در رمان‌هاي مختلفش به بيان مسائل گوناگون جهان معاصر علاقه دارد و در اين راستا به بيان مطالب سورئاليستي و رازهاي پنهان از شگفتي‌هاي دنياي اطراف مي‌پردازد؛ تا جايي كه خط سير آثار او به ويژه داستان 1Q84 را مي‌توان بر مبناي نوعي مكاشفۀ دروني با جهان‌هاي موازي دانست. در اين پژوهش به شيوۀ توصيفي ـ تحليلي داستان 1Q84 براساس الگوي كنشي گرماس مورد تحليل قرار گرفته است و به تحليل وضعيت روايت در رمان با توجه به الگوي تقابل‌هاي دوگانه و نيز زنجيرۀ روايي پرداخته‌ايم. تقابل ميان جهان حقيقي و جهان موازي كنشگر اصلي داستان «آئومامه» را در موقعيت‌هاي تقابلي مختلفي قرار داده است. بر اساس نتايج به دست آمده در اين جستار مي توان گفت در داستان 1Q84 بر اساس الگوي كنشگي گرماس، كنشگر فاعل براي از ميان بردن نقش كنشگر بازدارنده به خشونت (قتل) روي آورد. عامل اصلي روايت كه در زنجيرۀ ميثاقي - تعهد آئومامه براي مبارزه با خشونت و تنگو به عنوان نويسندۀ داستان دوم در جهان موازي، براي به پايان رساندن رمان شفيرۀ هوا- عامل اصلي روايت است.