بررسي رابطه بين جاذبه سكونتگاه‌ها و ميزان مهاجر پذيري با تلفيق مدل جاذبه و رگرسيون- مطالعه موردي: شهرستان هاي استان اصفهان(95-1390)

انسان به دلايل مختلف و به منظور ارتقاي معيشت و بهبود زندگي دست به مهاجرت مي زند. هر چند انديشمندان در مورد علل مهاجرت اختلاف نظر دارند، اما به طور كلي مي توان دلايل مهاجرت را در دو گروه اقتصادي و غير اقتصادي تقسيم نمود. به عبارت ديگر مي توان گفت كه جاذبه هاي اقتصادي و غير اقتصادي باعث مهاجرت مي گردند. اگرچه در محافل آكادميك، مهاجرت بين‌المللي توجه بيشتري را به خود جلب كرده است،اما بايد اين موضوع را در نظر گرفت كه حجم مهاجرت‌هاي داخلي بسيار بيشتر از مهاجرت خارجي است. در ايران نيز پس از اصلاحات ارضي در دهه 1340 شمسي و گرايش برنامه‌ريزي مركزي به صنعتي شدن كشور، با متزلزل شدن نظام توليدي روستا و رونق اقتصاد نفتي در شهر، مهاجرت روستائيان به شهر آغاز شد و تا كنون غالب تحقيقات صورت گرفته بر مهاجرت روستا به شهر و مشكلات ايجاد شده در اين فرايند متمركز شده است و مهاجرت هاي بين شهري و بين شهرستاني را مورد مطالعه قرار نداده اند؛ لذا هدف از مطالعه حاضر بررسي رابطه بين جاذبه شهرستان‌ها و ميزان مهاجر پذيري آنها در استان اصفهان بين سال هاي 95-1390 است. بدين منظور جاذبه اقتصادي و غير اقتصادي شهرستان ها در سال هاي مذكور با استفاده از مدل جاذبه محاسبه گرديد. سپس يك رابطه رگرسيوني بين لگاريتم ميزان مهاجرت شهرستان ها به عنوان متغير وابسته و ميزان جاذبه اقتصادي و غير اقتصادي شهرستان ها به عنوان متغيرهاي مستقل ايجاد نموديم. مدل در سطح خطاي 5 درصد معنادار و ضريب تعيين مدل رگرسيوني 0/70 بوده كه نشان از برازش مناسب مدل دارد. نتايج نشان مي دهد كه در استان اصفهان در سال هاي مذكور مهمترين دليل مهاجرت هاي داخلي، انگيزه هاي غير اقتصادي است.