چارچوب مفهومي توسعه مسكن روستايي پايدارمبتني بر جهت گيري نظري مقاله هاي علمي

مسكن پديده اي اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و مكاني- كالبدي است كه با هدف فراهم كردن شرايط مناسب زيست و زندگي بر پا مي شود. يكي از مسائلي كه به شدت توجه همگان را به خود معطوف داشته، مسكن پايدار همگام با توسعه انساني است. پژوهش حاضر با هدف ارايه چارچوب مفهومي مسكن روستايي پايدار در ايران مبتني بر جهت گيري نظري مقاله هاي علمي تهيه شده است. بدين منظور محتواي تعداد 47 مقاله علمي مرتبط با موضوع توسعه مسكن روستايي در ايران كه در بازه زماني1399- 1386 در نشريات و كنفرانس هاي داخلي به چاپ رسيده بودند، با بهره گيري از روش پژوهش، كيفي و مبتني بر روش فرا تركيب، مورد بررسي و تحليل قرار گرفت. يافته هاي، پژوهش نشان مي دهد كه چارچوب مفهومي توسعه يكپارچه مسكن روستاي، مناسب ترين چارچوب براي بهره برداري در برنامه ريزي توسعه مسكن روستايي است كه اغلب ويژگي هايي  كليدي مورد تاكيد در مقالات مورد بررسي را در بر مي گيرد. چارچوب پيشنهادي مؤلفه هاي انطباق پذيري با محيط زيست، بهينه گي در مصرف انرژي، داشتن احساس سرزندگي، خاطره معنا، وحدت انساني و واقع بودگي، مناسبت با موقعيت اجتماعي روستاييان، مشاركت جامعه روستايي، استطاعت مالي در ساخت، هزينه نگهداري مسكن، اشتغالزايي در بازار مسكن، دسترسي به خدمات، داشتن روح و هويت مكاني، دوام و ماندگاري مصالح ساخت را، در قالب پنج بعد محيط زيستي، اقتصادي، اجتماعي– فرهنگي، روان شاختي و كالبدي– فضايي مورد توجه قرار مي دهد.