كاربست تئوري زمينه گرايي در طراحي ورودي شهركرمانشاه از سمت همدان

عدم توجه به فضاي ورودي شهر در جريان رشد شتابان شهرنشيني، اين فضاها را با بحران بي‌هويتي روبه‌رو كرده است. دستيابي به طراحي داراي كيفيت قابل‌فهم ، رجوع به زمينه طرح راه برون‌رفت از اين مسائل است. هدف از اين پژوهش؛ حفظ و تداوم هويت پيشين، ارتباط مخاطب با هويت مكان از طريق ارتباط بصري با عناصر نمادين، ايجاد مكث از طريق ارتباط بصري با نشانه‌ها و عناصر نمادين محلي در طراحي ورودي شهر كرمانشاه (از سمت همدان) است. روش پژوهش در اين پژوهش تركيبي است. در اين پژوهش با رويكرد تفسيرگرايي، سعي شد به اين سؤال كه افراد، هويت ورودي شهر كرمانشاه از سمت همدان را چگونه درك و ارزيابي مي‌كنند؟ پاسخ داده شود. در اين راستا داده‌ها از طريق فنون مصاحبه عميق و مشاهده و بازديد ميداني، گردآوري و موردبررسي قرار گرفتند. نمونه‌گيري، هدفمند بوده  و مصاحبه‌ها پس از 30 نمونه به اشباع نظري رسيد. در تحليل داده‌هاي مصاحبه، از روش تحليل تماتيك استفاده شد. در نهايت نتايج برگرفته از تحليل تماتيك و مشاهدات ميداني طبقه بندي و تفسير شد. نتايج اين پژوهش نشان داد عدم به‌كارگيري عناصر محيطي (انساني و طبيعي) در ورودي شهر كرمانشاه باعث شده تا ورودي شهر، فاقد مؤلفه‌هاي يك ورودي متمايز باشد. مهم‌ترين عناصر محيطي شناسايي‌شده به‌عنوان نشانه و نمادهاي بومي كرمانشاه عبارت‌اند از ؛ طاق‌بستان، طاق گرا، مصالح سنگ و پوشش گياهي منطقه، كه در صورت كاربست اين عناصر در ورودي شهر بر اساس رويكرد زمينه گرايي مي‌توانند باعث هويت بخشي به ورودي و آن را واجد مؤلفه‌هاي يك ورودي متمايز نمايند.