تحليلي بر تاثيرات آينده جغرافياي رفتاري بر بيماري هاي واگيردار و كوويد 19 با رويكرد ساختاري

زمينه و هدف: گسترش موفقيت آميز يك بيماري عفوني كه از فردي به فرد ديگر منتقل مي شود به عوامل زيادي وابسته است. درك رفتار بشر از ديرباز به عنوان يكي از كليدهاي درك شيوع بيماري هاي واگيردار شناخته شده است. جغرافياي رفتاري يك رويكرد در جغرافياي انساني است كه از روش ها و مفروضات رفتارگرايي براي تعيين فرايندهاي شناختي درگير در درك فرد يا واكنش به محيط خود استفاده مي كند. اين علم به مطالعه فرايندهاي شناختي با واكنش به محيط، از طريق رفتارگرايي مي‌پردازد.روش بررسي: در اين مطالعه ما برانيم با رويكرد آينده پژوهي به شناسايي عوامل كليدي جغرافياي رفتاري در وضعيت آينده ي بيماري هاي واگيردار در شهرهاي ايران با مطالعه موردي شهر نورآباد بپردازيم.  پژوهش حاضر از نظر هدف كاربردي، از حيث روش پيمايشي در سطح اكتشافي و مبتني بر رويكرد آينده پژوهي صورت گرفته است. نيروهاي پيشران با روش دلفي مشخص، و سپس اين عوامل با ستفاده از نرم افزار (Mic Mac) براساس ميزان اهميت و عدم قطعيت، اولويت بندي و حياتي ترين عوامل مشخص شده است.  يافته‌ها و نتيجه‌گيري: يافته هاي پژوهش حاكي از آن است از بين اين متغيرها، رفتار كنشي، تورم و فرهنگ معاشرت تاثيرگذارترين عوامل كليدي جغرافياي رفتاري شهر نورآباد در مواجهه با بيماري هاي واگيردار مي باشد همچنين فرصت هاي محدود اشتغال، عدم رعايت اصول بهداشتي توسط رانندگان وسايل نقليه عمومي، ضعف سرمايه اجتماعي، عادي انگاري وضعيت موجود، در رتبه هاي بعدي و  داراي بيشترين اثرگذاري مستقيم بوده اند.بنابراين با توجه به يافته هاي پژوهش مي توان گفت؛ حساسيت جمعيت و رفتار و ارتباطاتي كه در فضاي جغرافيايي توسط شهروندان صورت مي پذيرد به طور مؤثري باعث انتقال عفونت و بيماري واگيردار مي شود.