تأثير شش هفته تمرين استقامتي بر برخي از miR‌هاي مرتبط با كارديوميوپاتي ديابتي، FBS و شاخص مقاومت به انسولين رت‌هاي نر نژاد ويستار

مقدمه: عامل اصلي مرگ ديابتي‌ها، بيماري‌هاي قلبي است. تمرين ورزشي سبب بهبود مقاومت به انسولين و كاهش مرگ‌و‌مير بيماران ديابتي مي‌گردد. هدف اين تحقيق تأثير شش هفته تمرين استقامتي بر برخي از miR‌هاي مرتبط با كارديوميوپاتي ديابتي، FBS و شاخص مقاومت به انسولين رت‌هاي نر نژاد ويستار بود.روش‌ها: رت‌هاي نر نژاد ويستار با ميانگين وزن 200 گرم و سن 8 هفته، پس از القاء ديابت به‌طور تصادفي در چهار گروه شم، كنترل، تمرين استقامتي و سالم طبقه‌بندي شدند. تمرين استقامتي به‌مدت 6 هفته اجرا شد. نحوۀ بيان ژن با استفاده از PCR-Real Time بررسي شد. آزمون‌هاي آماري اين پژوهش One Way Anova و T همبسته بود. داده‌ها با روش GapDh و (∆∆CT)- 2 نرمال شدند. يافته‌ها: تمرين استقامتي منجر به كاهش معنادار FBS (0.001 =P) و شاخص مقاومت به انسولين (0.001 =P) و افزايش معنادار VO2peak (0.001 =P) شد. سطح بيان miR–373 و miR-195 گروه تمرين در مقايسه با گروه كنترل ديابتي، تغييرات معناداري نداشت (0.05 =P). اما اثر تمرين منجر به افزايش بيان miR-373  (0.4 =P) و كاهش بيان miR-195 (0.09 =P) شده بود.نتيجه‌گيري: تمرين هوازي توان هوازي گروه تمرين را بهبود بخشيد. ضمناً تمرين منجر به بهبود نسبي عوارض ديابت (افزايش سطح بيان miR-373 و كاهش سطح بيان miR-195) شد. بنابراين توصيه مي‌شود بيماران مبتلا به كارديوميوپاتي، به سمت تمرين‌هاي هوازي گرايش پيدا كنند.