جريان اصلي كتب تاريخ‌نگاري معاصر غرب بر اساس نسبت آن با تاريخ‌نگاري ديني و سكولار

تمدن‌ها مبتني بر پايه‌هاي فكري و فهم‌هاي مشترك شكل مي‌گيرند. ايرانيان براي آنكه بتوانند به سمت تمدن نوين اسلامي خود حركت كنند بايد بتوانند در فهم معناي تاريخ به وحدت برسند. يكي از مهم‌ترين پايه‌هاي معناي تاريخ، روايتِ تاريخِ تمدن بشر است. اديان ابراهيمي در كتب مقدس و تاريخي خويش، تاريخ را بر اساس هبوط حضرت آدم و حوا‌ و بعثت پيامبران روايت مي‌نمودند؛ جهان غرب نيز در طول قرون‌وسطي ذيل همين سنتِ تاريخ‌نگاري قرار داشت اما به‌تدريج روايتِ ديگري از تاريخ به وجود آمد كه رويكردي سكولار داشت. در اين روايت، آغاز تمدن (با الهام از داروينيسم) از وضعيت توحش – حيواني آغاز مي‌گردد و تاريخ بر اساس تحول ابزار در سيري خطي روايت مي‌گردد. اين دو رويكرد در غرب، مدتي با هم در حال منازعه بودند. پرسش اصلي پژوهش حاضر آن است كه پس‌ازاين تحولات، «جريان اصلي تاريخ‌نگاري در غرب معاصر چيست؟» هدف پژوهش، فهم جريان اصلي تاريخ نگاري تمدن بشر در غرب معاصر است. مقاله‌ حاضر گزارشي است از پژوهشي تفصيلي، در اين تحقيق براي فهم جريان اصلي كتب تاريخ‌نگاري، چند شاخص مهم از سوي كارشناسان ارائه شد. محتواي موضوعاتي كه شاخص معرفي نموده بود تحليل مضموني شد و سرانجام تحليل به‌دست‌آمده گزارش شد. يافته‌هاي پژوهش اين‌كه، جريان اصليِ كتب تاريخ‌نگاري معاصر غربي، تاريخ‌نگاري سكولار و ادغام‌شده با داروينيسم است و روايت ديني از تاريخ مبتني بر تاريخ انبياء در آن جايي ندارد