تحليلي بر نقش عوامل طبيعي در توسعه گردشگري پايدار مناطق جنوبي مازندران (مطالعه موردي: بخش بند پي شهرستان بابل)

امروزه توسعه گردشگري در تمامي عرصه ها، چه در سطح ملي و منطقه اي و چه در سطح بين المللي مورد توجه برنامه ريزان دولتي و خصوصي قرار گرفته است. طي شصت سال اخير، گردشگري از رشد پيوست هاي برخوردار بوده، به طوري كه به يكي از بخش هاي اقتصادي با رشد بالا در جهان تبديل شده است.متاسفانه گردشگري در كشور ما وبويژه بخش بند پي بابل علي رغم دارا بودن پتانسيل هاي متعدد منجمله طبيعي نتواسته در توسعه اقتصادي مردم نقش قابل توجهي را به خود اختصاص دهد. هدف اين پژوهش تحليل نقش توانمندي هاي طبيعي در توسعه گردشگري پايدار بخش بند پي بابل مي باشد.روش تحقيق پژوهش حاضر از بعد هدف كاربردي واز نظر ماهيت توصيفي- تحليلي وميداني كه با روش هاي كتابخانه اي و ميداني و ابزاري چون فيش،نقشه،GPS و پرسشنامه اطلاعات جمع آوري شده است. اطلاعات حاصله از طريق نرم افزار(SPSS) پرداخته شده درنهايت از طريق آزمون Tتك نمونه اي، آزمون همبستگي پيرسون وآزمون فريدمن مورد تحليل قرار گرفته شده است.در بررسي توانمندي هاي طبيعي محدوده مورد مطالعه سه شاخص جاذبه هاي زمين شناسي و ژئومورفولوژي،جاذبه هاي گياهي وجانوري،جاذبه هاي اقليمي وآبي مورد سنجش قرارگرفته شده است..نتايج تحقيق نشان مي دهد كه با توجه به مقايسه حد متوسط گويه هاي مورد ارزيابي در زمينه توانمندي هاي طبيعي و توسعه گردشگري پايدار بخش بندپي با توجه به اينكه sig بدست آمده پايين تر از سطح آلفا 0/05 بوده، مي توان استنباط كرد كه بين توانمندي هاي طبيعي و توسعه گردشگري پايدار بخش بندپي بابل رابطه معناداري وجوددارد و شاخص هاي جاذبه اقليمي وآبي باميانگين رتبه 3/85،جاذبه گياهي وجانوري با 3/46و جاذبه زمين شناسي و ژئومرفولوژي با 2/98 به ترتيب رتبه يك الي سه را در توسعه گردشگري پايدار منطقه مورد مطالعه به خود اختصاص داده اند.