بررسي تأثير معني‌درماني بر كيفيت رشد ادراك خدا در بيماران نامزد جراحي قلب مراجعه‌كننده به بيمارستان مركز قلب تهران در سال 1399

سابقه و هدف: با توجه به اينكه متغيّر ادراك خدا با بسياري از مؤلفه‌هاي روان‌شناختي در ارتباط است و متغيّر پيچيده‌اي محسوب مي‌شود، پژوهش حاضر با هدف بررسي تأثير معني‌درماني بر كيفيت رشد ادراك از خدا با توجه به متغيّرهاي فردي در ميان بيماران نامزد جراحي قلب انجام شد. روش كار: پژوهش حاضر از زمرۀ پژوهش‌هاي نيمه‌تجربي و از نوع پيش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه كنترل است. جامعۀ آماري پژوهش تمامي بيماران نامزد جراحي قلب باز مراجعه‌كننده به بيمارستان مركز قلب تهران بود كه از ميان اين جامعه، نمونه‌اي به حجم 60 نفر (30 نفر گروه آزمون و 30 نفر گروه كنترل) به‌شيوۀ تصادفي انتخاب شدند. مطالعه با كمك ابزار پرسش‌نامۀ سه‌قسمتي جمعيت‌شناختي، تصور فرد از خدا (بازسازي مقياس لارنس) و پرسش‌نامۀ وضعيت مذهبي خانواده گرنكويست اجرا شد. داده‌ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون، اسپيرمن، تي، من ويتني، تحليل واريانس و كروسكال واليس تجزيه و تحليل شد. در اين پژوهش همۀ موارد اخلاقي رعايت شده است و مؤلفان مقاله تضاد منافعي گزارش نكرده‌اند. يافته‌ها: نتايج نشان داد كه در گروه مداخله و كنترل رابطۀ معني‌داري بين متغيّرهاي سن، جنسيت، وضعيت تأهل و سطح تحصيلات با نمرۀ كل ادراك خدا وجود نداشت (0.05 P)؛ ولي رشد ادراك خدا ارتباط معني‌داري با شدت مذهبي‌بودن خانواده داشت (0.0001(P=. نتيجه‌گيري: ادراك خدا متغيّر پيچيده‌اي است كه با بسياري از مؤلفه‌هاي روان‌شناختي در ارتباط است. يافته‌هاي اين مطالعه نشان داد كه رشد ادراك خدا ارتباط معني‌داري با شدت مذهبي‌بودن خانواده دارد ولي ارتباط معني‌داري با سن، جنسيت، وضعيت تأهل و سطح تحصيلات ندارد. بر اساس نتايج مطالعۀ حاضر احتمالاً مؤلفه‌هاي ديگري در كيفيت رشد ادراك خدا مؤثر باشد و نياز است بررسي‌هاي گسترده‌تر و عميق‌تر انجام شود.