بررسي اثر استرس ملايم غيرقابل پيش‌بيني بلندمدت بر اضطراب، حافظه اجتنابي غيرفعال، رفتار شبه افسردگي و شاخص دويدن موش‌هاي نر ويستار

مقدمه: استرس مجموعه واكنش‌ هايي است كه در پاسخ به هر عاملي كه موجب به هم خوردن تعادل دروني (هومئوستاز) شود به وجود مي‌آيد. هدف از مطالعه حاضر بررسي تأثير استرس بلندمدت غيرقابل پيش‌بيني بر شاخص دويدن، حافظه اجتنابي غيرفعال، اضطراب، و رفتارهاي شبه افسردگي در موش‌هاي نر ويستار بود.روش‌ كار: 16 سر موش صحرايي نر به‌ صورت تصادفي به دو گروه (8 سر در هر گروه) تجربي و كنترل تقسيم شدند. گروه تجربي در معرض چهار هفته استرس قرار گرفت در حالي‌ كه گروه كنترل در شرايط استرس زا نبودند. 48 ساعت پس از پايان مداخله، از تمام حيوانات آزمون‌هاي رفتاري و دويدن اختياري گرفته شد. تجزيه ‌و تحليل داده‌ها با استفاده از آزمون‌ هاي تحليل واريانس با اندازه‌گيري مكرر و تحليل واريانس يك‌ طرفه انجام شد. 0.05 P به ‌عنوان تغيير معنا‌دار در نظر گرفته شد.يافته‌ ها: استرس بلندمدت باعث كاهش وزن، افزايش زمان ماندن در بازوي بسته (آزمون ماز مرتفع بعلاوه)، افزايش مدت ‌زمان بي‌حركتي (آزمون شناي اجباري) كاهش مسافت طي شده در آزمون جعبه باز، كاهش مسافت طي شده با استفاده از چرخ دوار، افزايش تعداد دفعات ورود به جعبه سياه (آزمون شاتل باكس)، افزايش مدت ‌زمان ماندن در جعبه سياه و افزايش زمان تأخير در ورود به جعبه سياه شد. مسافت دويدن با استرس و افسردگي همبستگي منفي و با حافظه و وزن ‌گيري همبستگي مثبت داشت.نتيجه‌گيري: استرس طولاني ‌مدت بر افزايش وزن، اضطراب، افسردگي، حافظه و شاخص دويدن حيوانات تأثير منفي داشت. با توجه به نتايج همبستگي‌ها، شاخص دويدن بيشتر، با اختلالات رفتاري كمتر همراه است.