ارزيابي دستور داستان در گفتمان روايتي فارسي

مقدمه: آزمون گفتمان روايتي فارسي كه ابزاري براي بررسي باليني گفتمان كودكان و بزرگسالان فارسي‌زبان با و بدون نيازهاي ويژه به شمار مي‌رود، مقياسي براي ارزيابي دستور داستان ارائه نكرده است. پژوهش حاضر به منظور استانداردسازي آزمون دستور داستان در گفتمان روايتي فارسي‌زبانان مبتلا به اختلالات ارتباطي جهت ارزيابي باليني انجام شد.روش كار: با استفاده از مقياس ليكرت براي ارزيابي روايت، از پرسشنامه پنج‌ سطحي براي سنجش وضوح عناصر چهار بخش روايت در مدل سلسله‌مراتبي ثرندايك استفاده شد. براي تعيين اين كه آيا سؤالات پيشنهادي، دامنۀ رفتاري مشاهده شده (دستور داستان) را پوشش مي‌دهد، و براي همه آزمون ‌گران ساده و ملموس است، و به طور كلي پرسشنامه داراي شاخص اعتبار محتواي بالايي بر اساس نظر متخصصان مي‌باشد يا خير، با شش زبان‌شناس و شش آسيب‌شناس گفتار و زبان مشاوره شد. براي تعيين روايي افتراقي، بررسي دستور داستان در رابطه با دو تكليف بازگويي داستان و خلق بداهه روايت توسط دو گروه از دانش‌آموزان دبستاني با و بدون اختلال شنوايي در مدارس ابتدايي عادي انجام شد. پايايي به صورت درون‌ارزياب و برون‌ارزياب مورد بررسي قرار گرفت.يافته‌ها: در بخش‌هاي صحنه و موضوع، بين ميانگين نمرات گروه‌هاي شنوا و دچار آسيب شنوايي در خلق روايت يا بازگويي داستان تفاوت معنا‌داري وجود نداشت اما در بخش‌هاي اپيزودها (0.001 P) و گره‌گشايي (0.001 P)، نمرات گروه شنوا به طور قابل توجهي بالاتر از گروه آسيب‌ديده شنوايي بود.نتيجه ‌گيري: روايي و پايايي آزمون مبتني بر مدل ثرندايك مشخص كرد كه براي ارزيابي باليني دستور داستان موثر است.