اثربخشي توان‌بخشي شناختي بر حافظه فعال و ديداري دانش‌آموزان نارسانويس

مقدمه: با توجه به تأثيرات نارسانويسي در بعد روان‌شناختي دانش‌ آموزان مبتلا و مشكلات شديد يادگيري تحصيلي، مطالعه حاضر با هدف تعيين اثربخشي توان‌بخشي شناختي بر حافظه فعال و ديداري دانش‌ آموزان نارسانويسي انجام شد.روش كار: پژوهش حاضر نيمه ‌آزمايشي با طرح پيش‌آزمون و پس‌آزمون با دوره پيگيري همراه با گروه كنترل بود. جامعه پژوهش شامل تمامي دانش ‌آموزان دختر پايه دوم و سوم ابتدايي مبتلا به اختلال نارسانويسي شهر تهران در سال تحصيلي 1401-1400 بودند كه از مدارس عادي به مراكز آموزشي و توان‌بخشي مشكلات ويژه يادگيري ارجاع داده‌شده بودند؛ كه از بين آنها 28 نفر انتخاب شدند و به ‌صورت تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل جاي‌دهي شدند. دانش ‌آموزان به مقياس تشخيصي نارسانويسي يعقوبي و همكاران (1400)، آزمون حافظه فعال N-BACK (2001) و آزمون حافظه ديداريKim Karad  (1945) پاسخ دادند. سپس گروه آزمايش برنامه آموزش توان‌بخشي شناختي را دريافت كردند، ولي براي گروه كنترل فقط آموزش‌هاي مدرسه ارائه شد. براي تحليل داده‌ها از آزمون اندازه‌گيري مكرر با نرم‌افزار SPSS نسخه 24 در سطح معنا‌داري 0.05 استفاده شد.يافته‌ها: نتايج نشان داد كه برنامه توان‌بخشي شناختي بر بهبود حافظه فعال و ديداري دانش‌ آموزان نارسانويس مؤثر بود و نتايج در دوره پيگيري، پايدار بود (0.01 P).نتيجه‌گيري: پيشنهاد مي‌شود جهت بهبود حافظه فعال و ديداري دانش ‌آموزان نارسانويس، رويكرد توان‌بخشي شناختي در مراكز آموزشي و تربيتي مورد استفاده قرار گيرد.