تحليلي بر وضعيت شاخص هاي توسعه شهري با رويكرد عدالت فضايي مطالعه موردي: شهرايلام

برنامه ريزي شهري به دليل ماهيت خود در تعيين و تخصيص فضاها براي كاربري هاي مختلف كه باعث برخورداري برخي مناطق از امكانات يا خدماتي خاص در برابر مناطق ديگر مي شود از جنبه هاي مختلفي با عدالت در ارتباط است. در واقع با بررسي ميزان نابرابري در توزيع خدمات و شناسايي الگوي فضايي بي عدالتي در سطح شهر مي توان پي برد كه كداميك از خدمات در وضعيت نامناسب تري هستند تا از اين راه، مديريت شهر با عملكرد آگاهانه در توزيع فضايي خدمات عمومي و منافع اجتماعي، نابرابري هاي فضايي را كاهش دهد و كيفيت زندگي را ارتقاء داده و توسعه پايدار شهري را تضمين كند. پژوهش حاضر كاربردي و روش تحقيق در آن توصيفي تحليلي است، هدف اين پژوهش تحليلي بر وضعيت شاخص هاي توسعه شهري ايلام در راستاي تحقق عدالت فضايي مي باشد كه با استفاده از قابليتها و امكانات سامانه اطلاعات جغرافيايي از جمله: تركيب نقشه، آمار فضايي و ... انجام گرفته است. نتايج نشان ميدهند كه توزيع فضايي خدمات در سطح شهر ايلام مطلوب نيست و نتايج اين پژوهش نشان ميدهد كه تمركز امكانات و خدمات شهري در ناحيه مركزي شهر رخ داده و ساير نواحي از لحاظ برخورداري از منابع و امكانات شهري در سطح پاييني قرار دارند، يافته هاي پژوهش نشان ميدهد كه 20 درصد جمعيت شهر در نواحي نسبتاً برخوردار و 23/2 درصد نيز در نواحي با توسعه نيمه پايدار ساكن هستند و بالاي 50 درصد ساكنان در نواحي محروم و كاملاً محروم از نظر توسعه در شهر ايلام ساكن هستند و با توجه به نتايج مدل ويكور هيچ كدام از نواحي از نظر توسعه پايدار محسوب نمي شوند بااينحال بر اساس نتايج به دست آمده پژوهش، تمركز خدمات شهري در شهر ايلام از مدل مركز پيرامون تبعيت مي كند به اين معني كه هر چه از نواحي مركزي به سمت نواحي پيراموني حركت مي كنيم از توزيع خدمات كاسته مي شود.