بررسي تأثير رهبري خدمت‌گزار بر رضايت شغلي دروني و بيروني با ميانجي‌گري نگرش خدمت‌گزاري

هدف از انجام اين پژوهش، بررسي تأثير رهبري خدمت‎گزار بر رضايت شغلي دروني و بيروني كاركنان از طريق ميانجي‌گري نگرش خدمت‌گزاري است. اين پژوهش از لحاظ هدف، كاربردي و از نظر ماهيت توصيفي ـ پيمايشي است. جامعه آماري اين پژوهش، كاركنان دانشگاه رازي كرمانشاه هستند. نمونه‌گيري با روش تصادفي طبقه‌اي انجام شد. تعداد 250 پرسش­نامه استاندارد در بين كاركنان توزيع و در مجموع 212 پرسش­نامه جمع‌آوري شد. تجزيه­و­تحليل داده‌ها و آزمون فرضيات پژوهش با استفاده از مدل‌سازي معادلات ساختاري و نرم‌افزار Smart PLS3 انجام شد. ضرايب بارهاي عاملي مدل پژوهش نشان مي‌دهد رهبري خدمت‌گزار به ميزان 0.29 بر رضايت شغلي دروني و به ميزان 0.51 بر رضايت شغلي بيروني تأثيرگذار است. همچنين­، نگرش خدمت‌گزاري به ميزان 0.17 بر رضايت شغلي دروني تأثيرگذار است. بنابراين، بر طبق نتايج پژوهش، رهبري خدمت‌گزار رضايت شغلي دروني و بيروني كاركنان را به همراه دارد، اما نگرش خدمت‌گزاري را در وجود آن­ها نهادينه نمي‌كند. همچنين­، نگرش خدمت‌گزاري به‎عنوان ميانجي‌گر در ارتباط بين رهبري خدمت‌گزار و رضايت شغلي دروني و بيروني تأثيرگذار نيست، اما به‎عنوان يك متغير مستقل رضايت شغلي دروني كاركنان را به همراه دارد.