نقش واسطه‌اي رضايت از مدرسه در رابطه بين خودكارآمدي انطباق با پرخاشگري همسالان و اضطراب اجتماعي

هدف پژوهش حاضر، بررسي نقش واسطه‌اي رضايت از مدرسه در رابطه‌ بين خودكارآمدي انطباق با پرخاشگري و اضطراب اجتماعي در دانش‌آموزان دختر و پسر كلاس هشتم دوره‌ متوسطه‌ اول شيراز بود. براي اين منظور، 492 دانش‌آموز (254 پسر و 238 دختر) با استفاده از ملاك كلاين (2015) و نيز روش نمونه‌گيري تصادفي خوشه‌اي چندمرحله‌اي از مدارس متوسطه‌ اول نواحي چهارگانه‌ شهر شيراز انتخاب شدند و به پرسشنامه‌هاي خودكارآمدي انطباق با پرخاشگري همسالان سينگ و باسي (2009)، پرسشنامه اضطراب اجتماعي نوجوانان لاگريكا (1998)، و خرده‌مقياس رضايت از مدرسه مربوط به مقياس چندبعدي رضايت از زندگي دانش‌آموزان هيوبنر (1994) پاسخ دادند. نتايج، نشان داد اثر مستقيم خودكارآمدي انطباق با پرخاشگري همسالان بر رضايت از مدرسه مثبت و معنا‌دار است. همچنين، مشخص شد كه اثر غير مستقيم خودكارآمدي انطباق با پرخاشگري همسالان بر اضطراب اجتماعي از طريق رضايت از مدرسه معنا‌دار است. بر اساس يافته‌هاي پژوهش، مي‌توان نتيجه گرفت كه آموزش مهارت‌هاي خودكارآمدي انطباقي مي‌تواند با افزايش رضايت از مدرسه موجب كاهش اضطراب اجتماعي دانش‌آموزان و افزايش سلامت روان آن‌ها شود.