عوامل موثر بر فرزندآوري با تاكيد بر شبكه‌هاي اجتماعي مجازي

هدف پژوهش شناسايي عوامل موثر بر گرايش به فرزندآوري با تاكيد بر شبكه‌هاي اجتماعي مجازي است. جامعه آماري، زوج‌هاي تك‌فرزند و يا بي‌فرزند منطقه چهار شهر تهران است كه برحسب اشباع نظري و نمونه‌گيري هدفمند از 15 زوج، مصاحبه به عمل آمد. براي تحليل داده‌ها از راهبرد كيفي نظريه‌ داده‌بنياد استراوس و كوربين و طي سه مرحله كدگذاري باز، محوري و انتخابي استفاده شد. جهت اعتبارسنجي از كدگذاري شخص ثالث استفاده شد تا از درستي كدگذاري و سليقه‌اي نبودن درك محقق از مضمون مصاحبه‌ها اطمينان حاصل شود. بر مبناي نتايج، مدل پژوهش در چارچوب شش مقوله؛ شرايط علي شامل شرايط بد اقتصادي، شكل‌گيري فرهنگ‌هاي جديد و ناپايداري سياسي، شرايط زمينه‌اي دربرگيرنده فشارهاي رسانه‌اي، باورها و گرايش‌هاي عمومي، چشم‌وهم‌چشمي‌ها، غلبه و هجمه اينفلوئنسر هاي مجازي، شرايط ميانجي يا مداخله‌گر شامل افزايش توقعات خانواده‌ها، دشواري تأمين هزينه‌هاي كودك، ترس از مسئوليت، نگراني بابت ثبات كشور و اخبار نگران كننده، مقوله محوري شامل ترس از مسئوليت، راهبردها شامل حضور مثبت در فضاي مجازي، تبليغ فرزندآوري در اين فضا، ارائه الگوهاي خوب در فضاي مجازي، تسهيل وضعيت اقتصادي، برگزاري جلسات تحليلي در اين فضا، پيامدها شامل كاهش ترس زوجين جوان، ايجاد لذت فرزند داشتن و فرزند آوري، افزايش گرايش به ازدواج و به حاشيه راندن صفحات معاند مي‌باشد. بر مبناي نتايج پژوهش، هر چه حضور در فضاي مجازي در راستاي احياي سلامت جامعه و جمعيت كشور بالاتر باشدُ بيشتر شاهد ايجاد لذت فرزند داشتن و فرزند آوري در بين زوج‌هاي جوان و افزايش گرايش به ازدواج هستيم.