نقش ميانجي انعطاف‌پذيري خانواده در ارتباط بين دينداري با بحران هويت دختران نوجوان

اين مطالعه با هدف بررسي نقش ميانجي انعطاف پذيري خانواده در ارتباط بين دينداري با بحران هويت دختران نوجوان روش پژوهش حاضر توصيفي از نوع همبستگي و مبتني بر مدل معادلات ساختاري است. نمونه پژوهش شامل 371 نفر بود كه با روش نمونه گيري در دسترس از بين دانش آموزان دختر مقطع متوسطه اول شهر قم در سال تحصيلي 1400 1401 انتخاب شدند.براي گردآوري اطلاعات از پرسشنامه دينداري گلاك و استارك (1965)، پرسشنامه انعطاف پذيري خانواده السون (۱۹۹۹) و پرسشنامه هويت شخصي احمدي (1387) بود. تحليل داده‌ها با نرم‌افزارهاي SPSS. v21 و AMOS.v23 و آزمون هاي ضريب همبستگي پيرسون، تحليل رگرسيون چندگانه و تحليل مسير انجام شد. نتايج نشان داد مسيرهاي مستقيم اثر دينداري بر بحران هويت و اثر انعطاف‌پذيري خانواده بر بحران هويت معني‌دارند. علاوه بر اين، انعطاف‌پذيري خانواده در رابطه بين دينداري با بحران به طور كامل نقش ميانجي داشت. با وارد شدن انعطاف‌پذيري خانواده به مدل، نقش محافظت كننده دينداري (از 0.197 به 0.226) در برابر بحران هويت افزايش يافت. با توجه به يافته‌ها مي‌توان نتيجه گرفت انعطاف‌پذيري خانواده‌ها مي‌‌تواند همراه با دينداري در كاهش بحران‌هاي هويتي مؤثر باشد.