تغييرات جمعيتي و افزايش تجرد طولاني‌مدت در كشورهاي آسياي شرقي 2050– 2010

ازدواج در شرق آسيا، نهادي اساسي براي توليد مثل و بقاي اجتماعي تلقي مي‌شود. تا دهه‌هاي۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، ازدواج در بيشتر كشورهاي شرق آسيا، امري زود هنگام و همگاني بود. اما در دهه‌هاي اخير، اين الگو به ‌تدريج به سمت ازدواج‌هاي ديرهنگام و با تعداد كمتر در حركت است. در اين مقاله هدف ما بررسي پيامدهاي بلندمدت الگوهاي جهاني ازدواج حاصل از تغييرات جمعيتي در بازار ازدواج و پيش‌بيني روندهاي تجرد درازمدت (در سنين۴۵ تا ۴۹ سال) در چهار جامعه شرق آسيا (چين، كره‌جنوبي، تايوان و ژاپن) مي باشد. از همين رو، در اين مقاله ابتدا مؤلفه‌هايي براي توصيف هنجارهاي همتايابي در ازدواج، بر اساس سن و سطح تحصيلات و با استفاده از داده‌هاي جمعيتي مورد ارزيابي قرار مي گيرد. سپس، سناريوهاي خلاف واقع ايجاد مي كنيم كه در آنها هنجارهاي امروزي را بر ساختارهاي جمعيتي آينده ‌اين جوامع اعمال مي كنيم. همچنين سناريوهايي براساس هنجارهاي تطبيق متقارن جنسيتي براي بررسي چگونگي تكامل جمعيت هايي كه هرگز در سنين 45 تا 49 ازدواج نكرده اند، ارايه مي شود. يافته ها نشان مي‌دهد كه در اين جوامع در دهه‌هاي آتي، تجرد طولاني مدت نسبت به سال 2010 افزايش چشمگيري خواهد داشت. اين افزايش تجرد از دگرگوني‌هاي جمعيت‌شناختي آتي در ازدواج ناشي مي‌شود كه اثرات هنجارهاي همتايابي متداول را شدت مي‌بخشند. اين افزايش تجرد در تايوان و كره‌جنوبي بيشتر است و داده‌هاي اخير اين كشورها، تمايل ضعيفي را به ازدواج در اين كشورها نشان مي‌دهند. نتايج بيانگر اين است اگر هنجارهاي غالب در هر يك از اين جوامع تداوم پيدا كنند، عموميت ازدواج در دهه‌هاي آتي به‌شدت كاهش خواهد يافت، حتي اگر هنجارها از لحاظ جنسيتي متقارن‌تر شوند. ميزان هم‌باشي(زندگي مشترك بدون ازدواج) و فرزندآوري در آينده مشخص خواهد كرد كه چگونه ازدواج بر روندهاي باروري، رشد جمعيت، سالخوردگي و توليد مثل اجتماعي تاثير خواهند گذاشت.